Kilisenin
çan kulesine saklanmış,
ruh cini.
Lir tadında
efsun çalışıyor,
zır deli.
Az sonra başlayacak
hengame,
doluşacaklar besbelli.
Bir kıyamet kopacak,
paylaşılamayacak sevgi,
ölenler de olacak belki.
(Haziran 2017-Limasol)
***
Çocuklar öldürülmesin şeker de yiyebilsinler
Suriye savaşının simgelerindendir 5 yaşındaki Ümran… Kanlar içinde ambulansta otururken korku dolu şaşkın bakışları hâlâ belleklerde. Daha da çıkmayacak belli…
Halep’te 18 Ağustos 2016’da gerçekleşen bir hava saldırısından yaralı kurtulmuştu Ümran… Her yani toz ve kan içinde ambulansta oturup, dünyaya bu savaşın kötü yüzünü simgeliyordu, ne olduğunu anlamayan masum bakışlarıyla.
Video görüntülerde minik ellerini yüzüne götürüyor ve parmaklarının kan içinde kaldığını görüyor. Temiz dünyasına kan bulanmaması için ellerini gizleyerek, ambulansın içinde oturduğu koltuğa silmeye çalışıyor… Silip temizlemek istiyor kirleri, kanı. Ancak beynine işleyen o travmayı atmak bu kadar kolay olmayacak Ümran’ın…
Evinde en güzel düşlerle uykudayken başına yıkılmıştı evleri.
Ümran’ın 10 yaşındaki ağabeyi Ali, küçük kardeşi kadar şanslı değildi. Aynı saldırı da hayatını kaybetmişti.
Kaç Aylan, kaç Ümran, kaç Kim Phuc, kaç Sera, kaç Tanya Savicheva daha yaşatacak bize bu savaşlar… Kaç can daha gidecek, kaç hayatlar daha kararacak…
Ümran’ın görüntüsünü ilk izlediğim andan itibaren dolandı dilime Nâzım’ın ‘Kız Çocuğu’ şiiri…
Büyük dünya şairi Nâzım Hikmet, Hiroşima’ya atılan Atom bombasının ardından yakalandığı hastalıktan kurtulamayan ve 11 yaşında hayatını kaybeden Sadako Sasaki adına kaleme almıştı bu şiirini.
‘Bir insan hastalanınca kağıttan 1000 turna yaparsa, bunu gören tanrılar o kişiyi sağlığına kavuşturacaktır” diye bilinen turna kuşu efsanesinden dolayı bin turna yapmaya başlar. Yaptığı kuşlara “Kanatlarınıza huzur yazacağım. Böylece tüm dünyada uçabileceksiniz…’ diye seslenir.
Ama Sasaki yetiştiremez ve 644’üncü turnayı katlarken ölür.
İşte Nâzım’ın ‘Kız Çocuğu’ şiiri:
Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.
Hiroşima’da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.
(Ağustos 2016)
***
Bir Söz…
“Lord Byron’un dediği gibi: ‘Ölmek zor değil, gerçekte zor olan yaşamaktır.’ Barışın, savaştan daha iyi olması kadar, daha çok çaba istenmesinin temelindeki neden de budur işte.”
(Bernard SHAW)







Yorumlar kapalı.