Bütün yazılar tamamlanmaz.
Ve tüm söylenenler de öyle.
Ve bazen yarım kalmalıdır her ikisi de,
içteki derin bahar bitmesin diye,
gelecek sözlerin fırtınalı öfkesiyle.
Çünkü bir aşkın peşindedir artık
insan, habersizce çarptığı bir gözün
sihirli etkisiyle.
Bazen her şey geride ve yarım
kalır.
Pırıltılı bir denizin ortasında
insan, hafif serin ve gün ışıklı bir
dalgaya binip gider.
Ve durur her şey geride ve öylece:
bir evle geçirilen zamanlar,
yarım bir mumun soluğundan akanlar,
bir kalemin azalmış ucundan taşanlar,
ve eski sarılmalar.
Çünkü başka bir yolda ilerliyordur artık,
uzun ve çok uzak önceki
yaşadıklarından.
Kuş sesleri ve duru bir müziğinde hayatın,
şarkılar söyleyerek yaşayan tüm
aşklara.
Bazen uzundur yol.
Günlerden günler,
gecelerden geceler doğar;
bölünür zaman,
kendi sonsuz yolculuğunda,
sonsuz nice saatlere ve aylara.
Daha da uzaklaşır varılacak olan o aşk.
Ve ömrü geçer insanın gözlerinin
önünden, hesap sorarcasına,
yaşamayı hayal etmiş tüm dünleriyle.
Kabarır o üzerinde yürüdüğü hafif dalga,
kısılır hayatın sevinçli sesleri ve
bir çiçek gibi kapanır
içi insanın.
İnsanı kendi de yanıltabilir mi kendini,
diye soruyor basımı artık yapılmayan
bir kitabın düşünceli karakteri:
Kendi umutları,
kendine söylemedikleri,
kendini inandırışları?..
Soruyor ve kayboluyor,
sorduktan sonra tüm zor soruları.
Bütün dağınıklıklar bir şey gizler;
bütün yalnızlıklar gibi.
Ve bazen tek yapması
gereken bir aynayla konuşmasıdır
insanın,
ömrüyle karşılaşmadan önce,
koşup duran,
mutlu ve umutlu bir çocukta.
*
Güzel haftalara.







Yorumlar kapalı.