Eğitimin amacı ne?
Bu konu üzerinde birçok yazı kaleme alındı…
Eğitim gören çocuklarımız bazen ağaca…
Bazen bilgisayara, bazen robota…
Bazen de bilgili canavarlara benzetildi…
Eğitim, etik değerler konusunda öğrencilere yeterli donanımı sağlıyor mu?
Doğan her çocuk, bizim ellerimizde büyüyor, şekilleniyor…
Peki, niye istediğimiz sonuçları elde edemiyoruz?
Bunun sorumlusu kim?
Eğitim mi, öğretmenler mi, anne babalar mı, sendikalar mı?
Yoksa çok daha başka nedenleri mi var?
İstendik davranışlar elde edilmiyorsa muhakkak tüm paydaşların sorumluluğu vardır…
Aslında eğitimin en önemli amacı iyi yurttaş yetiştirmek olmalı…
Sınav ve ödev odaklı eğitim anlayışı yüzünden, iyi bir insan, iyi bir yurttaş yetiştirmenin eğitimin birinci hedefi olduğunu unutuyoruz…
Çocuklarımız ve aileler üzerlerine yüklenen sorumluluğun gerginliğini yaşıyor…
Bazen akademik yönden kusursuz ama insani ve sosyal yönden zayıf nesiller yetiştiriyoruz…
Merhaba demekten, selam vermekten kaçan…
Gülümsemenin ne olduğunu özümsememiş ama hakaret etmenin mutluluğunu yaşayan insan…
Birbirini düşman gibi gören, başarısı diğer öğrencilerin başarısızlığına bağlı olan…
Hedefe ulaşmak için her yolu deneyen…
Sahte raporlar, kopya, para ile satın alınmış şişirilmiş notlar…
Başkasının başarısını kabullenemeyen insanlar…
İnsani değerleri oluşmamış çocuklar…
Çocuklarımız her türlü ön yargıdan ve siyasi düşünden yoksun yetiştirilmelidir…
İnsanlar, hayatları boyunca öğrendiklerinin yüzde 70’ini ve edindikleri temel davranışların çok önemli bir bölümünü, okul öncesi eğitim dönemi ve temel eğitimde alıyor…
Yani o dönemde nasıl şekilleniyorlarsa çocuklarımız öyle gidiyorlar…
Temel eğitimin birinci önceliği, sınavlar ya da ideolojik dayatmalar değil, insani değerler olmalıdır…
Önce yaşama sevgisi olan insanlar yetiştirmeliyiz…
Başkasının mutluluğunu paylaşabilen insanlar eğitmeliyiz…
İnsani değerlerin en büyük değer olduğunu özümsemiş gençler yetiştirmeliyiz…
Kalıcı bilgi deneyerek elde edilen bilgidir…
Öğretim, belli bir amaç doğrultusunda bilgi vermelidir…
Ezber ise, bir metni tekrar edebilecek şekilde akılda tutma olarak tanımlanır…
Ezberci öğretim, belli bir amaç doğrultusunda, bilgilerin istenildiğinde tekrar edebilecek şekilde zihinde tutulmasını olanak sağlar…
Ezbercilikte, bireyin bir bilgiyi zihinde tutabilme yeteneği ön plana çıkarır…
Öğrenciyken muhakkak sınav dönemleri “Benim ezberim iyi…”
Veya “Ben ezber yapamıyorum…”
Diye konuştuğunuz çok olmuştur…
Mutlak doğru olarak kabul edilen bilgileri, öğretmen bireyin zihninde kontrol altında tutmasını ister…
Zihin, bir bilgi bankası gibi kullanılır…
Ama bankadaki bilgiler zaman aşımında unutulur…
Banka iflas eder…
Ezberci öğretimde özgüveni olmayan, sorunlara çözüm üretemeyen, taklitçi bireyler yetişmesine neden olur…
Çünkü birey zihninde sakladığı bilgilerle yeni bir şeyler yaratamaz…
Bilgi sorgulanmadan, eleştirilmeden, düşünülmeden bankaya depolanmıştır…
Ortaya konulacak bir proje yoktur…
Yaparak, deneyerek ortaya çıkarılmış bir değer yoktur…
Bunun adı aslında terk edilmesi gereken klasik eğitim anlayışıdır…
Yaşayarak öğrenmek, bedeli en yüksek öğrenme biçimidir…
Gerçekten eğitim yaşayarak ve yaparak hayat bulmalı…
Dr.Ziya Öztürkler
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.