Bu kodlar dünyanın hemen her yerinde aynıdır. Adının ve mesleğinin saygınlığını korumak isteyen gazeteci bu kodlara uyar.
Kodların ihlali halinde meslek de, yapan da yıpranır, güvenilirliğini yitirir.
İletişim fakültelerinde öğrencilere medya ve etik dersleri bu nedenle büyük bir titizlik ve ciddiyet içinde verilmeye çalışılır. Mesleğe başlamadan önce bir etik anlayış, yaklaşım kazandırılmak istenir.
Tüm medya içerikleri kurgusaldır. Haber de elbette ki bir kurguya yaslanır. Ancak bu kurgunun temelini gerçeklerin oluşturması gerekir. Haberin kurguya yaslanması içeriği gerçeklerden koparmayı beraberinde getiremez. Haberin olmazsa olmazı gerçekliğidir. Gerçek olmayan içerik zaten kurmacadır ki, adına haber diyemeyiz.
Medyada saygınlık kolay elde edilmez ama çok kolay zedelenir.
Hele günümüz rekabetçi ortamında, alternatif kaynakların bu kadar bollaştığı bir dönemde gerçek dışı bilgiyi ayakta tutmak asla mümkün değildir.
Şayet kasıtlı bir şekilde yanıltma faaliyeti olursa bunun sürdürülebilirliği imkânsıza yakındır.
Habercilerin kendilerine gelen bilgileri rakiplerinden ve refiklerinden önce kamuoyu ile paylaşmak mümkün ise meslektaşlarına haber atlatmak gibi bir arzuları olabilir, mesleğin güzelliği buradadır.
Gazeteci zamanla yarışan insandır. Acelesini anlamak da mümkündür. Hızlı bir şekilde, haber güncelliğini, önemini yitirmeden toplumla buluşturmak gibi bir zor yükü de üstlenmiştir.
Ancak haber atlatmak, zamanla yarışmak gibi mesleğin gereği hususlar gazeteciyi haysiyet cellatlığına, telafisi mümkün olmayacak yanlışlara sürükleyemez.
İnsanların onuru vardır. Habere konu olan insanların onurları zedelenemez. İnsanlar toplum içinde, özel hayatlarında, iş ve sosyal hayatlarında sıkıntılara sürüklenemez.
Kolay yol bellidir: Doğrularda buluşmak. Haberi haber yapanın ‘doğrulanması’ olduğunu, bir şeyin ancak gerçek ise haber değeri taşıyacağını vurgulamamız gerekir.
En ciddi, itibarlı yayın kuruluşlarının böylesine büyük riskleri alarak, saygınlıklarını yerle bir edecek habercilik, yayıncılık anlayışına izin vermemesi lazım. Ciddi önlem alınmaz ve yapanın yaptığıyla bırakıldığı bir düşünce ağırlık kazanırsa medyamıza yazık olur.
Ülkemizde medya etiği ve doğrulanan haber noktasında sıkıntılarımız olduğu bir gerçek, artan gazete sayısı ve mantar gibi çoğalan internet sitelerini de göz önünde bulundurursak, bu hususta daha iyiye gitmek için yapmamız gerekenlerin olduğunu gözden kaçırmamak lazım.
Tarımsal üretimin üçte biri hiç tüketilmeden çöpe gidiyor…
Dünya Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) istatistiklerine göre üretilen tüm tarımsal üretimin yaklaşık üçte biri hiç tüketilmeden geri çöpe atılıyor. Yani büyük bir çevresel maliyetle üretilen tarımsal ürünlerin üçte birini boşu boşuna üretiyoruz. Büyük bir enerji ve su harcayarak tarla sürüp, ekin ve ürün alıyor, bu sırada doğaya ilaç ve gübre bırakıyor atmosferi, suları ve toprakları kirletiyor ancak bu kadar yüksek bedellerle ürettiklerimizi ise çöpe atıyoruz.
Nasıl oluyor da bu kadar gıda çöpe gidiyor ya da kayboluyor?
Gıda kaybı, zincirdeki gıda tedarikçilerinin tüketime sunmak yerine kullanılmadan çöpe attığı gıdaları kapsıyor ve yaklaşık olarak üretilen gıdanın %15 kadarına karşılık geliyor. Bu kayıp, üretim, hasat sonrası ve dağıtım sırasında gerçekleşiyor. Maalesef üreticiler için cazip bulunmayan gıdalar hayvan yemi olarak da değerlendirilmiyor ve çevreye çok büyük bir maliyet olarak heba ediliyor.
Son tüketim tarihi yaklaşan veya geçmiş ürünler de genellikle perakendeciler ve tüketiciler tarafından farklı şekillerde tüketime katmak yerine çöpe atılır.
Büyük miktarlarda sağlıklı ve yenilebilir yiyecekler genellikle ev veya işyeri mutfaklarından atılır. Çok büyük bir hastalık olan bu çeşit israfta maalesef herkesin çok ciddi katkısı var.
Tarım pratiklerimiz ve sonrasında gıda üretim ve dağıtım zincirindeki sorunlu sistemimiz yüzünden çok ciddi bir çevresel yıkıma sebep oluyor ve gelecek nesillere kabarık bir fatura bırakıyoruz. Mevcut tarım pratiğimizle bizden önceki tüm atalarımıza ve muhtemelen bizden sonraki tüm nesillere göre en savurgan dönemde yaşıyoruz.







Yorumlar kapalı.