Öyle bir dönemden geçiyoruz ki; hırs ve bencillik ön planda…
Doğmak değil ama insan olmak gerçekten zor bir meziyet…
Hayatta en önemli şey insan olmayı başarabilmek, çocuklarımıza insan olmayı öğretebilmek…
Temel beceri, aile eğitimi ve insani duygulara sahip kişiler yaratabilmenin temeli aileden başlar, aile ne kadar insani değerlere haizse çocuk da o değerler etrafında büyür ve şekillenir…
Zorbalığa alıştırılmış, evde aşağılanmış ve insani değerlerin ne anlama geldiğini bilmeyen bir öğrenciyi eğitmek çok da kolay olmuyor…
Evet, okullarımızda öğretmenlerimiz yorgun ve bitkin…
Bunun en önemli nedeni de aile ortamında kazanılması gereken istendik tutum ve davranışlarının çocuklara kazandırılmaması…
Bu ortamda öğrenciyi şekillendirmek ve öğretmeyi öğretmek çok da kolay olmuyor…
Bizim nesil eli toprağa değerek büyüdü, özel okullarda değil devlet okullarında şekillendi ve bilgilendi; sokakta saklambaç, pirilli, körebe oynayarak bakkaldan aldığı yemişi arkadaşıyla paylaşarak büyüdü…
Şimdi durum farklı çocuklarımızın en iyi arkadaşı bilgisayar ve telefon…
Sosyal medyanın esiri durumda kalmış bir nesil, teknolojiyi bilinçli kullanma hususunda ciddi sıkıntılar var…
Sokak eski sokak değil, oğlumu geçen ay hediye olarak pirilli aldım, dışarıda kendi yaş gruplarıyla oynamaya gönderdim…
9 yaşlarında olan çocuklardan bahsediyorum, oyun oynarken uzaktan izledim, gözlemledim…
Bir baktım, bir çocuk “çekil lan” diye diğer arkadaşlarına bağırıyor, bir başkası ağza alınmayacak küfürlü sözcükler zikrediyor…
Evet, sokak eski sokak değil…
Öğretmenlerle oturup konuşun, sınıfta karşılaştıkları manzaraları anlatsınlar; her yıl bir dram oyunu sergilenir…
Eğitimde kalite beklerken, bazı gerçekleri de konuşmak lazım…
Demografik yapının değişimi ile birlikte okullarımızda Türkçe konuşamayan birçok öğrenci var…
Öğretmen bakıcılık yapıyor, ailede kazanmadığı değerleri öğretmeye çalışıyor, dil öğretiyor…
Bunlardan geri kalan zamanda da ilim aktarmaya çalışıyor…
Etrafını yakmak istiyorsan, önce kendin yanmalısın…
Burada “Etrafını yakmak istiyorsan, önce kendin yanmalısın” mantığı ile hareket edilmelidir…
Eski zamanlarda okullarda değerler eğitimi verilmiyordu… Gerek de yoktu…
Birey ailesinden insani değerlere sahip çıkmayı öğrenmişti…
Eski zamanlarda yolculuğa çıkmışken Arabistan’da yaşanan bir olayı paylaşmak istiyorum sizinle; “Çölde çok değerli devesiyle gezen bir bedevi (göçebe yaşayan arap kabileleri) yolun kenarında susuz birini görür…
Devesinden inerek su verir. Suyu kana kana içen adam bedeviyi iter. Deveye biner, kaçmaya başlar. Bunun üzerine bedevi arkasından bağırır: “Tamam deveyi al git ama sakın bu olayı başkasına anlatma.”…
Bu tuhaf istek hırsızın dikkatini çeker. Hırsız geri döner bedeviye nedenini sorar? Bedevi: “Bu olayı başka biri duyar da bir daha yolda yardıma ihtiyacı olan birine kimse yardım etmez.”der.
Şimdilerde ise yapılan yanlışlıklar gururla anlatılacak hal aldı… Neyse, insanın ailede, okulda, iş hayatında kazanacağı değerler vardır. Ama bütün bu değerlerin temeli de ailedir…
Aile de kazanılması gereken değerlerin eksikliği bizi değersizleştiriyor…
Bu da telafisi olmayan sonuçların yaşanmasına neden oluyor…
Değersizleşen ailenin yarattığı bireyler ne olursa olsun “Önce ben” diyor…
Kültürel değerler, toplumsal menfaatler, insani değerler umurunda değil…
Niye olsun ki!
Biz ona insan olmayı öğrettik mi?







Yorumlar kapalı.