Var olmak, kendi varlığını hissetmek, bulunduğun yerle, duygusal bir bağ kurmaktır.
Aidiyet olarak, yaşadığım, çalıştığım yerlerle güçlü bağlar kurmaya çalışırım.
Bağ kurmak önemlidir ve tabi ki aidiyet duymak.
Nedir aidiyet?
Aslında hayattır, insan olmaktır, vicdandır, tutkudur, bağlanmaktır, paylaşmaktır.
Bir arkadaşımla, bir tartışma ortamında, aidiyeti tartıştık.
Karmaşık duygularla anlatmaya çalıştı;
“Türkiye’den gelen spor kulüpleri, takımlar, Rum tarafında, Rum takımlarıyla maçlar yapıyorlar.
Bazı basketbol ve tenis maçlarını izlemeye gittim. Garip duygularla kendimi sorguladım.
Hangi takımın kazanmasını istiyorum? Kıbrıslıyım, Kıbrıs takımının kazanmasını mı, yoksa Türkiye takımının kazanmasını mı? Burada hangi sonuç beni mutlu eder?
Kıbrıslıyım, 1974 sonrası doğdum. Güney Kıbrıs’a geçince, kendimi oraya ait hissedemiyorum. Türk takımlarını, Türk spor kulüplerini seviyorum, takip ediyorum.
Türk milli futbol takımı maç kazanınca seviniyorum, ya da başarısız olunca üzülüyorum. Bizim neden milli takımlarımız yok, ya da neden KKTC milli takımlarını izleyip, gurur duymuyor ya da üzülemiyoruz.”
Ne kadar anlamlı değil mi?
İki arada, bir dere kalmak, Akdeniz ortasında, bir taraftan Türkiye, bir tarafta Güney Kıbrıs ve arada sıkışmak.
Kendini bir yere hissetmek, aidiyet duymak, yaşamını sürdürdüğün yer, ülken, ailen, arkadaşların, işin, hayatın, diğer tarafta ülkenin diğer yarısı.
Bir diğer tarafta, milli duygularını yaşadığın, tatmin olduğun, sevindiğin, üzüldüğün, içini acıtan, yıllarca kendini anlatmaya çalıştığın, anlaşılmadığın için üzüldüğün, yine de sığındığın, kırıldığın bir diğer yanın.
Aidiyet önemlidir, yaşadığın yerdir, köklerinin olduğu, geçmişin, geleceğinle ilgili planların, “gidecek başka yerim yok” dediğin, aidiyettir işte.
Kuzey Kıbrıs, KKTC, doğup büyüdüğümüz, çocukluk, gençlik yıllarımızı yaşadığımız, hayatımızın geri kalanını yaşamaya devam edeceğimiz, ülkemiz, toprağımız.
Ne kadar sahip çıktık, çıkıyoruz, aidiyet hissediyoruz.
Bu devletin, her türlü imkânını kullanmaya çalışırken, bu devletle aidiyet bağımız ne kadar güçlü?
Kimler, kimler, ummadığı bir zamanda bu ülkenin topraklarına sahip oldu, ancak bağlanamadı.
Sattı, gitti, bu ülkenin verdikleriyle, ait olduğunu düşündüğü bir başka yerde, hiç ummadığı hayatlar kurdu.
Bu ülkenin kültürüne, yapısına, düzenine, uyum sağlamak yerine, bu ülkeyi kendine uydurmaya çalışanlar oldu.
Bu ülkeyi hiç tanımadan, bilmeden, geçmişini, şehirlerini, sokaklarını, anlamadan, öğrenmeden, bu ülkenin vatandaşı olanlar oldu.
Bunlar hep tabu olarak sayıldı, konuşulmadı, konuşturulmadı.
Hala daha bu yönde bir kırmızıçizgi var.
Bu devleti iyi yönetmeyi, kendi çıkarları ile orantılı sayarak, bu devlete değil, çıkarlarına aidiyet duyanlar, hiçbir zaman bitmedi, bitmeyecek.
Tüm bunların hepsi, tek bir kelime ile anlatılabiliyor.
Aidiyet, bağlılık, saygı duymak ve tabi ki sevmek.
İşte en büyük eksiklik bunlar.
Erçin Şahmaran
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.