Erçin Şahmaran
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Özlediklerimiz…

Özlediklerimiz…



2020 yılını yaşanmamış saymak, sanırım gerçekçi olur.
Günlük yaşamda, sıradan ve normal saydığımız her şey, artık zor, lüks ve uzak görülüyor.
Hayatımız, hatta günlük, sıradan yaşamımız, ne kadar zorlaştı, ne kadar sınırlandı.
Şimdi, yeni, yeniden, kapanma noktasına geldik.
Yaşamın içinde küçük detaylar, olağan olaylar, hiç farkına bile varmadığımız, normal bir güdü ile yaptığımız pek çok şey, bugün, bu şartlarda lüks oldu.
Tedirgin olmak ne kadar da zordur, psikolojik bir baskı, maske olmadan dışarı çıkmak, kalabalıklar içinde olamamak, bir dost gurubu, bir düğün, doğum günü, keyifli bir akşam sohbeti.
İstediğin zamanda, istediğin yerde, istediğin kişilerle, sınırsız konuşma, akşam yemeği, belki birkaç kadeh bir şeyler içme, etrafa, kalabalığa, kişi sayısına ve saate bakmadan, vaktin değerini bilmek.
Hele bu ülkede, hangi kararlar alındı, hangisi geçerli, hangisi geçersiz, sokağa çıkmak yasak mı, yasak olmayan ne var, ne zamana kadar, cezası nedir, böyle bir karmaşa ve belirsizlikten uzak günleri özlemedik mi?
Ve korkudan uzak, sokakta, aile arasında, mahallede, spor salonlarında, sinemalarda, virüs alır mıyım, yanımdaki, etrafımdaki, ailem, arkadaşım, dostum, sağlıklı mı, anneme, aileme virüs bulaştırır mıyım, nasıl bir psikoloji yaşıyoruz ki?
Reyon reyon, stant stant, fiyat kontrolü yaparak, raflar arasında gezinerek, bir tanıdıkla sohbet ederek, “ne olacak bu memleketin hali” sorularına muhatap olarak ve dinleyerek çeşitli görüş ve yorumları rahatça dolaşabilmek.
Mahalle bakkalında, yanındaki insanla araya mesafe koymadan, seçerek meyveleri, dokunarak, kontrol ederek, seçmek, ne kadar sıradanmış, değil mi?  Yollar, kaldırımlar, salonlar içinde yürümek, koşmak, birileriyle karşı karşıya gelmekten kaçmadan, anı yaşamak.
Benden önce biri dokundu mu diye düşünmeden, kapı, pencere açmak, çocuklara, aile büyüklerine sarılmak.
Çocukları okula götürmek ve güvende olup olmadığını düşünmemek, mahallede oyunlar oynamasına izin vermek, hatta katılmak.
Koronavirüs, salgın, temaslı, pozitif, karantina, kısıtlama, kapanma, açılma, gibi sözcükleri hayatımızdan çıkarmak.
Mutlaka özlüyoruzdur, bunlar bir süre önceki hayat normallerimiz.
Ne kadar sıradan, ne kadar normal, ama ne kadar uzak görünüyor.
Sosyalleşmeye darbe, siyasette yarış konusu olma, yönetim kademelerine güvensizlik, basiretsizliğin, beceriksizliğin, otoritesizliğin, sığ ve çağ dışı kalmayı dibine kadar yaşamak.
Acaba işsiz kalır mıyım, bu ay maaş alacak mıyım, aşı için bana da sıra gelecek mi, borcumu ödeyemezsem ne olur, kredi kartı, okul harcı, mutfak harcaması, bu ortamda bunları nasıl halledeceğiz, normalden uzak, sıradanlığa hasret, böyle bir noktadayız.
Kısacası hayatlarımız alt üst oldu.
KKTC’nin gerçek durumu, siyasi yönetim yetersizliği, topluma ve gündeme yetişememesi, gün gibi ortaya çıktı.
Oysa, beklentiler ortada, sadece normalleşmek, sıradan saydığımız birçok şeye, özlemle bakmak.
Kim bilir özlenen daha neler vardır?
Onları da bir kez daha düşünün derim.

 

Özlediklerimiz…
+ -

Yorumlar kapalı.