Yine yangınlar, yine biz, yine bildik, sığlık.
Yine, yangın helikopteri kolaycılığı.
“Yangın helikopteri olsaydı”, cümlesine sığınarak sorumluluktan kaçmak.
Sorunu ve çareyi kendinde değil, hep başka yerlerde aramak.
Bu ülkede yaşananlar, bir başka ülkede yaşansaydı, yer, yerinden oynardı.
Bir ülkeyi sevmek, sadece lafla olmaz, “sadece bize kalsın, bizim olsun, tarih boyunca bizimdi”, bunlarla da avunmayalım.
Bir ülkeyi sevmek, en başta korumak, tüm değerlerine sahip çıkmak, toprağına, kültürüne, doğasına, duygusal bağla, bağlı olmaktır.
Yıllar öncesinin medeniyetleri bize neler bıraktı?
Biz, ne kadar sahip çıktık, koruduk, bizden sonraki kuşaklara bırakacak, neler yarattık?
Geleceğe kalacak hiçbir başarımız, eserimiz yok, boş avuntulardan başka.
Yağmur yağar, sel olur, kapatılan dere yatakları, doğanın akışına müdahale, temizlenmeyen akış yolları, tıkanan mazgallar, yine değişmeyen manzaralar.
Hava sıcaklığı artar, yangınlar başlar, yok olan yine doğa.
Hiçbir şey sebepsiz olmaz, ama biz yine o sebeplerin etrafında dolaşırız.
“Zeytin ağacı, kutsallığın, bolluğun, adaletin, sağlığın, gururun, zaferin, refahın, bilgeliğin, aklın, ölümsüzlüğün, arınmanın ve yeniden doğuşun, kısaca insanlık için en önemli erdem ve değerlerin sembolüdür. Zeytin ağacı, aynı zamanda barışın sembolüdür. Zeytin ağacının dünya üzerinde yetişen ve yetişmekte olan bütün ağaçların ilki olduğu söylenmektedir. Mısır, Yunan, Roma ve Anadolu medeniyetleri, çağlar boyunca zeytin ağacının nimetlerinden yararlanmıştır.
Kıbrıslıların en büyük adetlerinden biridir, zeytin ağacı yapraklarını yakarak tütünmek. İnanış odur ki, zeytin ağacı yaprakları yandığında, çıkan dumanı insanı kem gözlerden korur.”
Zeytin ağacı yaprağı yakarak, tütünen ve dumanıyla, kem gözlerden sakındığına inanan bizler, bu defa zeytinlerin yok oluşuna engel olamadık.
Yüzlerce yıllık ağaçlar yandı, sadece bakakaldık.
Kıbrıs adasının en önemli ağacı, zeytin olarak gösterilir.
Zeytin bu ülkenin yüzyıllar boyunca, farklı kültürler ve uygarlıklar tarafından, bizlere bırakılan en önemli alışkanlıklardandır.
Zeytin, bereketi, bolluğu, kem gözden korunma efsanesi yanında, barışın simgesi olarak da sembolleşmiştir.
“Gılgamış Destanı’ndan, üç büyük semavi kitaplara değin ve kutsal metinlerde yer alan, büyük tufan rivayetlerine göre, Nuh peygamber, tufan biraz durunca güvertesinden beyaz bir güvercin uçurur.
Bu beyaz güvercin bir müddet sonra ağzında bir zeytin dalı ile döner. Böylece Nuh peygamber suların çekildiğini ve tufanın bittiğine kanaat getirir. Bundan dolayı beyaz güvercin ve zeytin dalı barışın simgesi olarak yıllardan beri süre gelmiştir.
Yaşanılan bu olay Ağrı Dağı’nda mı yoksa Cudi ve Gabar Dağı’ndan mı geçtiği tam olarak bilinmiyor. Ancak son yapılan araştırmalara göre yaban zeytin dalının bulunduğu Cudi Dağı’ndan geçtiği daha yüksek bir olasılık olarak gösterilmektedir.”
Zeytin işte budur, bizim için, Kıbrıs için, Akdeniz için semboldür.
Korumadık, sahiplenmedik, en fazla üç gün sonra konuşmayacağız bile.
Ancak bir kültürün yok oluşunu seyreden nesiller olarak anılacağız.
Bu yazı, tarihe bir not olarak kalacak.
Gerçekten üzücüdür, hazindir, sadece yetkilileri suçlamak, yangın helikopteri ile tüm sorunların biteceğini zannetmek, sorumluluk almamaktır.
Hepimiz sorumluyuz, yangın helikopterine gerek olmamasını sağlayamadık.
Esas olan, yangından korumak, tedbirli olmak, her an acil müdahaleye hazır ekipmanları bir arada tutmaktır.
Dediğim gibi, üç güne gündem değişir, unutulur, ama kendimizi affeder miyiz, onu bilemem.
Son olarak şu cümleleri paylaşarak yazımı bitiriyorum;
“Evrensel barıştan söz etmek kolay değildir. Bir beyaz güvercin görmek isterim, dünya ülkeleri üzerinde, sınır tanımadan ağzında bir zeytin dalıyla dolaşsın”.
Erçin Şahmaran
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.