Dünyayı saran, esir alan, çaresiz kılan bir virüsle karşı karşıyayız.
Tüm dünyanın tek gündemi bu konu ve etkileri.
Koronavirüsü, COVİD-19, iki bacaklı bir mücadele veriliyor.
En başta sağlık, yayılmanın engellenmesi, kontrol altında tutulması ve elbette tedavi için çarenin bulunması.
İkinci bacak, çok daha uzun süreli devam edecek, sonuçları zaman içinde daha ciddi hissedilecek.
Ekonomik zorluk, sosyal ve günlük yaşamı, tüm dengeleri altüst edecek.
Tüm kapılar kapalı, KKTC kendi içinde döndü.
Bu bir avantaj olabilir, hem salgını kontrol altında tutmak, hem de ekonomiyi durdurmadan, piyasayı canlandırmak için.
Oteller kapalı, yakın zaman için de turizmde hareketlilik beklenmiyor.
Yani turist yok.
Üniversiteler kapalı, öğrenci yok, ne zaman hareketlenir, meçhul.
Güneyle sınır kapıları da kapalı, güney yönetimi, kendi içindeki ekonominin, sıcak paranın kuzeye geçmemesi için kapıları uzun süre kapalı tutacaktır.
Kamuda yapılan maaş kesintileri de, piyasayı ciddi şekilde etkileyecek, kısıtlı kaynağın daha da daralarak, piyasada dönmemesini sağlayacak.
Yani hükümet, sadece kamudan kesip, ne zaman, kime, nasıl bir kaynak yarattığını bilmeden, tüm kesimlere mavi boncuk dağıtmayı seçerek, tüm ekonomiyi kendi eliyle daralttı.
Yapılan sadece günü kurtarmak.
Bunun yanında marketlerdeki fiyatlar, elektrik, cep telefonu, belediye faturaları, yaşamsal harcamalar fiyat olarak aynı, hatta artışta.
Alım gücü düşerken, zorunlu ihtiyaçları karşılamak zorlaştı.
Oysa ortada ağır bir taş var, bu taş beraberlikle, eşit sorumlulukla kaldırılabilir.
Yazık ki bu görmezden gelindi.
Önümüzdeki süreçte, bu girdaptan nasıl çıkılacak, göreceğiz.
Evet, yazının başlığında da yazdığım gibi, kral çıplak.
Önemli olan herkesin bu gerçeği görmesi.
Bu süreç bir fırsat olarak değerlendirilebilirdi.
Yıllar içinde yarattığımız, yapı, düzen, temel bu.
Siyasi kaygılar, seçim korkuları olmaksızın, devlet yönetimi ayrı, bir sonraki seçim ayrı düşüncesi, cesur kararlar getirebilirdi.
Ancak olmadı, bu fırsat, pek çok kesime “FIRSATÇILIK” kaynağı oldu.
Kaybedense bir kez daha “güven” eksikliği.
Fırsat ve fırsatçılık sadece piyasa için değil, kamu yönetimi içinde geçerli.
Ekonomik önlemler tabi ki alınacak.
Ancak, fırsatçılık yapmadan.
Herkesin, her kesimin elini taşın altına eşit koydurabilecek irade oluşturulmalıydı.
Kamunun giderleri üzerinden yapılacak düzenlemeler, tek başına eksik kaldı.
Kamunun gelirleri ve tasarruf ayağı, ciddiyetle hayata geçirilmeli.
Siyasi irade, yapılmak istenenleri, şeffaf şekilde ortaya koymalı.
Hangi çalışmalarla, hangi mali planlamalarla, nasıl bir tablo ortaya çıkarılmıştır.
Fırsatçılık yapmadan, bu dönemde atılacak her adım, her şeyi daha kötü de yapabilir, daha iyi de.
Sıfırdayız, dipte, kendi başımızayız, bunu fırsatçılıkla değil, fırsat olarak kullanarak daha sağlam bir ekonomi, sürdürülebilir bir yapı ve kurumsal bütünlük oluşturabiliriz.
Koronavirüsü, bizi, hepimizi, sermayeyi, siyasetçiyi, popülizmi, adam kayırmayı, torpil mekanizmasını, adaletsizliği, vurdumduymazlığı, günlük icraatları, neler yaptığımızı, hepsini yüzümüze vurdu.
Bundan ötesi yok, ben yok, bencillik yok, şimdi aynaya bakma zamanı.
En başından söylediğim, güven konusu, yaşanan süreç bir ayna olmalı.
Bakalım o aynaya, bencillik hırsı devam edenler olursa, bu fırsatı bir daha bulamayız.
Siyasetten, sivil toplum örgütlerine, ortak kararlar, aynı amaç doğrultusunda alınmalı.
Yapılacak olan her ne varsa, ayan gibi, ne gösterirseniz, onu yansıtacak.
İhtiyacımız olan en önemli nokta “güven”.
Kazanılırsa, ülke kazanır.
Kaybedilirse, fırsatçılıktan dolayı, fırsat kaybedilmiş olur.







Yorumlar kapalı.