(Cumhuriyetin 40. Yıl Dönümünde Kurucu Cumhurbaşkanı Sn. Rauf Raif Denktaş’ın Anısına)
* * *
Türkiye’den gelmiş olmanın verdiği bir hava içerisinde çocuklar hep etrafımda İstanbul’u soruyor, Mustafa Kemal’i görüp görmediğimi soruyor, Türk askerini soruyor…
İkinci – üçüncü yılda, Başöğretmenimiz değişti.
Gönendereli Turgut Sarıca, tamamen milliyetperver bir Başöğretmen bize geldi. Ondan Atatürk’ü, Türklüğü, milli şiirleri, Rumları, Enosis’i öğrendik. Kendisine çok şey borçluyuz.”
* * *
Ayasofya İlkokulu’na devam edilen yıllar, İngiliz Vali konağının Rumlar tarafından yakıldığı, adada yaşayan Kıbrıs Türk ve Rum halkları üzerinde baskı ve yasakların arttığı, 1930’lu yılların ilk yarısıydı…
Sn. Denktaş, şöyle anlatır:
* * *
– “….Rumlar, Enosis için Vali Konağı’nı yaktılar. Büyük bir isyan başladı. Bu isyan sonucu, İngiliz, liderleri – birçoğu papaz – Yunanistan’a sürdü, diğerlerini de hapse attı. Ve çok ağır yasalar yaptı. Biz artık “Türküz” diyemeyeceğiz, “Müslümanız” diyeceğiz, Rumlar, “Yunanım… Elline, Gibriyo” diyemeyecek, “Hıristiyanız” diyecekler… Yasalar buna göre değişildi.
Okullarda, bizim okuma kitaplarımız tamamen ortadan kaldırıldı ve “Kıbrıs’a dönük harup ağacı, zeytin ağacı” gibi yazılarla dolu okuma kitapları yapıldı. Atatürk’ün resimleri yasak, bayrak yasağı var, milli her hareket yasak…”
* * *
Kıbrıs’ta yasaklı yıllar sürerken, genç Türkiye Cumhuriyeti’nde de “Soyadı Kanunu” yürürlüğe girer…
Baba, Hâkim Raif Bey, soyadı olarak, doğduğu ve ilk gençlik yıllarını yaşadığı Baf’ın, Aybifan köyündeki Karkot Deresi’nden esinlenmeyle, “Karkot”adını almayı, düşünmekteydi…
Denktaş, yıllar sonra kaleme alacağı ve yayınlayacağı çocukluk anılarına dair kitabına da, yine, “Karkot Deresi”adını verecektir…
* * *
– “O sene soyadı kanunu çıktı. Burada mecburi değil ama Türkiye’de kalmış olan ağabeyim “DENKTAŞ” soyadını aldı. Babam da burada, ille, Karkot Deresi’nin adını alacak “KARKOT” diye… Abime yazmış “KARKOT” al diye, o “DENKTAŞ”ı aldı.Cevap verdi babama “mektubun geç geldi” diye. Halbuki zamanında aldı. Abim bize sonradan hep söylerdi: “Bana dua edin, yoksa ‘KARKOT’ olacaktı sizin adınız” diye şaka yollu alay ederdi bizimle… Böylelikle o “DENKTAŞ” soyadını aldığı için biz de kabul etmiş olduk burada.
Abim, bu soyadının nedenini şöyle izah etti babama:
– “Sen yargıçsın” dedi babama. “Denk – Taş… Yargıçlığın dengi, tarafsızlığı anlamına…Bu nedenle seçtim.” ve babam ikna oldu, kabul etti.”
* * *
Yasaklı yıllar içerisinde ilkokulu bitiren Rauf; bu yıllar süresince önce babası, babanın arkadaşları ve öğretmenlerinden gelen Türklük, milliyetçilik, Anavatan ve Atatürk sevdasıyla donanır… Bütün düşüncesi, ortaokul eğitimi için Türkiye’ye gitmek ve 16 Şubat 1925 günü, büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ün emriyle kurulan – ve sonradan Türk Kuşu adını alan – “Türk Tayyare Cemiyeti”ne kaydolarak, pilot olmaktır…
Şöyle anlatır:
* * *
– “…Rahmetlik Ertuğrul ağabeyimle anlaştık, bana oradan Türk Kuşu’nun giriş dosyalarını gönderdi. Ben pilot olacağım. Aklıma koymuşum” pilot olacağım” diye… Bu formaları doldururken içeriye babam girdi ve;
– “Ne yapıyorsun?” dedi. Sevinçle dedim ki,
– “Bak, ağabeyimden bu mektubu aldım, formalar geldi, dolduruyorum, ben pilot olmaya gideceğim.”
– “Sen, olduğun yerde kal” dedi, “Kıbrıs boşalıyor, üç kardeşin gitti, sen de gidecek değilsin. Ben bugün İngiliz Okulu’nun – özel bir okuldu, ‘Newham Okulu’ diye bilinen , hükümet devraldı, onun yeni müdürüyle, Mister Sims’le karşılaştım, konuştum, çok disiplinli bir kişi, söyledikleriyle beni tatmin etmiştir ve sen İngiliz Okulu’na gideceksin, iyi İngilizce öğreneceksin ve burada kalacaksın. Buranın iyi bir avukata, iyi bir gazeteciye ihtiyacı var ve sen iyi bir avukat olacaksın…”
Ben, ağlamaya başladım…”
* * *
Pilot olma hayali, geride kalmıştı…
1936’da, İngiliz Okulu’na başlar…
1941’de, İngiliz Okulu’nu bitirirken, aynı yıl, babasını kaybeder…
Kendi deyimiyle, hayatta, sipsivri kalmıştır.
17 yaşında, ilk gençlik yıllarıyla birlikte, iş hayatı da başlar…
* * *
– “Burada okulu bitirdikten sonra– son sınıftayken ben -, babamı kaybettim.
On yedi yaşındaydım.
Böylelikle hayatta, sipsivri kalmış oldum.
Mağusa’da, Mahkeme Mukayyidi olan bir amcam vardı. Amcamın yanına gittim ve bir iş arıyorum. Önüme çıkan ilk iş, Mağusa limanında İngilizlerin bir tercümana ihtiyaçları var. Yedi lira aylık var. Ona müracaat edeceğimi söylediğimde amcama, ağlamaya başladı…
– “Oğlum” dedi “sen, koca İngiliz Okulu’nu bitirmişsin, – ‘koca İngiliz okulu’ oldu, o zaman memlekette öyle, üniversite mezunları falan bol değil, “sen iyi bir iş bulman lâzım, sabretmen lâzım.”
– “Amca, babamdan benim öğrendiğim bir şey var, her iş mukaddestir ve boş oturmak haramdır’.Ben bunu öğrenim babamdan, boş oturamam. Sizden yardım alamam, bu iş mademki münhaldir, ben bu işe müracaat ettim alınırsam gideceğim, üzülme…”
Öyle oldu…
Gittim, daktilo işlerini yapıyorum, tercümanlık yapıyorum.”
* * *
Perşembe günkü köşe yazımızda, devam etmek üzere.







Yorumlar kapalı.