Bülent Fevzioğlu
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (6)

Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (6)



(Cumhuriyetin 40. yıl dönümünde Kurucu Cumhurbaşkanı Sn. Rauf Raif Denktaş’ın Anısına)

 

*     *     *

 

Hukuk tahsiline devam ederken, İkinci Dünya Savaşı da sona ermiştir.

Yollar, sokaklar, caddeler, savaşın sona ermesini kutlayan coşkulu kalabalıklarla doludur.

Denktaş, kalabalığın arasına katılır, ancak, talihsiz bir olay yaşar…

Cebinden, para cüzdanı çalınır…

Yaşadığı bu olayı, şöyle anlatır:

*     *     *

 

   – “1945’te savaş bitti…

   Piccadilly Circus’ta muazzam bir gösteri var. Kıyamet var… Oraya gittik biz de. Öpüşmeler, sarılmalar, ağlamalar, çığlıklar… Orada keyifle eğlenir ve zaman geçirirken, bu arada bizim cebimizden de, bizim para cüzdanını da çalmışlar meğer… Artık, yavaş yavaş da sabah olmak üzere… Geri eve gideceğim uyuyayım, para yok…

   Ben böyle, hüzünlü hüzünlü ortalarda dolaşırken, bir yaşlıca İngiliz “neyin var, herkes bayram ediyor sen suratın asık, ağlamaklı ne oldun?” dedi, anlattım…

   Dedim “param yok, orpington’a gideceğim cüzdanımı çaldırdım”…

   İki şilin verdi bana adam, hiç unutmam. O iki şilinle bilet aldım ve gittim kaldığım eve. Bunu da yaşadık yani.”

 

*     *     *

1947’de, hukuk tahsili sona erer, mezun olur.

Kıbrıs’a dönüş yapacak, ancak, yeterli parası yoktur.

Tek sermayesi, elindeki fotoğraf makinesidir.

Satmaya karar verir, satar…

Ve bu satış sonrasında da şu gerçeği öğrenir: “Denktaş, sen ticaretten anlamıyorsun!”

*     *     *

 

   – “1947’de, artık, bitirdim tahsilimi…

   Almanya’ya giden İngiliz askerleri, Almanya’ya ipek çoraplar falan götürürler ve onun yerine fotoğraf makinesi getirirlerdi. Ben de bir fotoğraf makinesi aldım, 25 liraya. Muazzam fotoğraflar çektim. Kıbrıs’a geleceğim, param yok, kitap almam lâzım. Bir fotoğrafçıya gittim, dedim;

– “Bunu alır mısın?”  “Alırım, ne istersin?” dedi,”verdiğim paraya, 25 lira” dedim. “İmzala şunu” dedi, imzaladım aldı, verdi bana 25 lirayı…

   Ben 25 lirayı aldıktan sonra da aramızda şöyle bir konuşma geçti:

– “Genç adam” dedi, “bunun değeri 75 lira, bu Layika” dedi… “Sen bilir misin Layika’yı?” “Bilmezdim” dedim kendisine… Meğer biz 75 liralık makineyi 25’e verdik yani… İlk ticaretimiz de bu… Onun için “ticaretten anlamam” dediğimde, doğrudur.”

 

*     *     *

1947 yılında, Kıbrıs’a döner ve avukatlık bürosunu açar.

Dr. Küçük’le dostluğu, daha da gelişir.

1948’de, Kıbrıs Türkleri ilk kez Enosis’e karşı miting düzenler.

Bu ilk miting, aynı zamanda, Denktaş’ın da halk karşısına çıktığı ilk miting olur.

 

*     *     *

   – “1948’de, Enosis’e karşı ilk gösteri yapılacak, Ayasofya Meydanı’nda. Bu, dediğim gibi, “İngiliz gücenir, aman gücendirmeyelim lûzumu yok” diyen kısım Doktoru etkilemeye çalışıyor, biz gençler de Doktorun yanında “yapılabilir, yaparız” ısrarında… “Kimse gelmeyecek rezil olacaksınız” diyorlar… “Aman merak etme, biz uğraşırız herkes gelir sen bir çağrıda bulun yeterlidir” diyoruz…

   Hakikaten bir çağrı yapıyor Doktor ve görülmemiş bir kalabalık, Ayasofya Meydanı’nı dolduruyor.

   Beklenmedik bir kalabalık geliyor oraya…

   Ben de ilk defa olarak halkın önüne çıkıp konuşacağım.

   Tabiatıyla heyecanlıyım…

   1947’de avukatlığa başlamışım, halk tarafından sevilen bir kişi olmuşum, onun verdiği bir güven var ama halka böyle geniş bir toplantıda hitap etme başka bir ruh hali yaratıyor insanda. Çıktım, konuştum. Çok büyük tezahürat, çok büyük alkış… İşte o alkış bizi bu güne kadar getirdi galiba.”

 

*     *     *

1948, Ayasofya Mitingi ile gelen yoğun alkışlar, o tarihten başlamak üzere devam edecek, zaman zaman hızını keser gibi olsa da yaklaşık 60 yıl boyunca, sürecektir…

Denktaş, aynı yıl (1948) iki önemli olay yaşar:

Hem, İngiliz Sömürge yönetiminin Kıbrıs’a muhtariyet verilmesi teklifi üzerine oluşturulan “Türk İşleri Komisyonu”na üye seçilir, hem, doğduğu günden beri nişanlısı olan Aydın Hanım’la evlenir…

Ancak; balayı günleri içerisinde bir gece, yatakta, unutulmayacak bir anı yaşanır.

Denktaş, gülerek, balayı günlerindeki o olayı da şöyle anlatır:

 

*     *     *

   – “O sene, Aydın’la evleniyoruz.

   İngiliz yönetimi, biz memurlarına bir ay süreyle Trodos’ta bungalov verirlerdi, bir aylık balayımızı orada geçirdik.

   Orada, tuhaf bir olay yaşadık…

   Küçük, siyah bir köpek almıştım. Dedim ya köpeksiz olmam… Küçük siyah bir köpek almıştım, vikvikvik bağırır… Gelin hanım uyanmasın diye de köpeği alıp, aramıza yatırdım.

   Aydın anlatır bana, daha sonra:

– “Gözümü açtım, kapkara tüylü bir şey yanımda yatıyor… ‘Bu ne biçim adam?’ diyerek bir an afallıyorum…”

   Aydın, o geceyi hiç unutturmaz, bana…”

 

*     *     *

Cumartesi günkü köşe yazımızda, devam etmek üzere.

Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (6)
+ -

Yorumlar kapalı.