Bülent Fevzioğlu
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (9)

Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (9)



(Cumhuriyetin 40. Yıl Dönümünde Kurucu Cumhurbaşkanı Sn. Rauf Raif Denktaş’ın Anısına)

 

*     *     *

Kıbrıs Cumhuriyeti kurulur kurulmasına da…

Makarios başkanlığındaki Kıbrıs Rum yönetimi, ne Kıbrıs Türklerinin cumhuriyet içerisindeki ortaklık haklarına ne de Garanti Antlaşmaları’na sadık kalır…

Ve… Artık, yediden yetmişe herkesin bildiği Akritas Plânı’yla, 21 Aralık 1963 gecesi Kıbrıs Cumhuriyeti, silâh zoruyla yıkılır…

Sn. Denktaş’a göre, Türkiye, hem cumhuriyetin yıkılmasına, hem sonraki yıllarda yoğunlaşan silâhlı çatışmalara, hazırlıksız yakalanmıştır.

Bu, hazırlıksız yakalanmanın nedeni de, Kıbrıs’ta görevli bulunan Türkiye Cumhuriyeti Büyükelçisi, Sn. Emin Dırvana’dır…

Çünkü Sn. Dırvana, Sn. Denktaş tarafından yazılan raporları, İnönü Hükümeti’ne ulaştırmamış, ciddiye almamıştır.

Şöyle anlatır:

*     *     *

   – “Dr. Küçük’le birlikte 6 Ocak 1963 günü Ankara’ya gittik, İnönü heyeti bizi kabul etti. Orda ben; 1959’dan günümüze kadar gelen süre içerisinde Kıbrıs’ta Federasyon Başkanı olarak aldığım bilgilerin bir özetini yaptım ve İnönü’ye dedim ki:

– Size en son raporum da şu: Rumların, 1964’te gerekirse silâhlı olarak faaliyete geçecekleri ve Makarios’un 1965 seçimlerine aynı Anayasa altında girmeyeceğidir. Çünkü “bu bana zorla kabul ettirilmiştir” diyor, dedim.

   İnönü, Dışişleri Bakanı Feridun Cemal Erkin Bey’e döndü ve dedi ki:

– “Söyledikleri doğruysa, durum vahim”.

   Feridun Cemal Erkin Bey,

– “İlk defa muttali (1) oluyorum, Efendim” dedi.

   Tavan başıma düştü benim. Dedim ki:

– “Efendim, benim yemek yemediğim günler oldu bunları size raporlar halinde ulaştırayım diye, nasıl olur?”

   Meğer, buradaki Büyükelçi, o zaman Sayın Dırvana bize güvenmiyor, biz, mahsus bu bilgileri veriyoruz zannediyor, Amerika ve İngiliz kendisine aksini söylüyor çünkü…” Her şey tamamdır, merak etmeyiniz… Makarios hürmet ediyor Dırvana’ya…” Böylelikle bizim raporların üzerine – sonradan, Ankara’da kalıp da Kıbrıs Dairesi’nde çalışmaya başladığımda görüyorum – “bu raporları yazanların siyasi bilgisi kıt ama ihtirasları çok, kâle alınmaması” diye notlar düşmüş ve dolayısıyla üst makama çıkarılmamış bizim raporlar… Böylelikle Türkiye, tamamen hazırlıksız yakalanıyor Kıbrıs’ta yaşanan çarpışmalara.”

 

*     *     *

1964 yılına girildiğinde, Türklere yönelik baskı, şiddet ve saldırganlıklar, adanın geneline yayılır…

Direnişe katılmak üzere, Türkiye ve İngiltere’de yükseköğrenimde bulunan 500 Kıbrıslı Türk genci, Türkiye’den gizlice gelerek, Erenköy’e çıkarlar…

Türkiye, ilk kez, 1964 yılı Ağustosunda Kıbrıs’a, askeri uçuş gerçekleştirir…

Sn. Denktaş, o günleri şöyle anlatır:

 

*     *     *

   – “Biliyorsunuz ben o günlerde Erenköy’deydim…

   Rıza Vuruşkan, etraftaki köyleri boşalttı “biz müdafaa edemeyiz” diye ve çocukları çekti Erenköy’e. Birleşmiş Milletler geldi ve dedi ki:

– “Çok büyük bir kuvvet var, biz aradan çekiliyoruz, kadınları ve çocukları alalım.”

– “Kadınlara, çocuklara sorunuz” dedik.

   Sorarlar, kadınlar der ki “biz erkeklerimizle kalıyoruz, gitmiyoruz…’

   Bunun üzerine Birleşmiş Milletler, aradan çekilir. Çekilirken de son bir köprünün altına – yardım ederler bizim mücahitlere -, patlayıcı koyarlar, köprüyü uçururlar ve öyle geçerler adamlar. Yani vaziyeti görüyorlar, biliyorlar ezileceğimizi, yok edileceğimizi…

   Rıza Vuruşkan’la birlikte, müşterek bir mesajımız var İnönü’ye:

– “Saldırı şiddetlenmektedir, yarına bu işi bitirmeyi bekliyorlar. Hava desteği gelmezse yok oluruz. Gelemezseniz, gelememeniz için tarihi bir neden olduğuna inanarak şehit olacağız, vatan sağolsun”…

   Duyarlı bir mesaj çektik, benim de imzam var.

   Bize, bir iki saat sonra bir mesaj gelir,

– “İhtar uçuşu yapılacaktır, neticeyi bildiriniz” diye.

   Petrola batırılmış çaputlardan işaretler yaparız. Rum mevzileri nerededir falan diye… Çocuklar, gece muazzam bir çalışma yaparlar… Akşamüstü iki uçak üzerimizden geçer, Rum tarafına gider ve şiddet, daha da artar…”

 

*     *     *

Dönemin koşulları gereği ve Makarios’un da Sn. Denktaş’a, Kıbrıs’a giriş yasağı uygulaması nedeniyle, Sn. Denktaş, 1964-67 yılları arasında, ailesiyle birlikte Ankara’da yaşamak zorunda kalır…

Kıbrıs’ta çatışmalar sürmektedir…

Yayılan haberler, Sn. Denktaş’ın, silâhlı çatışmalardan korkarak Ankara’ya kaçtığı, Ankara’ya sığındığı yönündedir…

Bu söylentiler, oğlu Raif’e değin, uzanır…

 

*     *     *

   – “Rahmetli Raif, İstanbul’da okuyordu. 28 Ocak’ta tatil nedeniyle geldi. Bakın, orda çektiklerimizi anlamanız için…

   Raif geldi. Oldukça düşünceli. “Bakkala gidelim” diyerek yanıma aldım. Yolda konuşuyoruz. Bazı arkadaşları,” siz Rumlardan korkup kaçtınız” diyormuş. Bazıları “kanı bozuk” diye saldırıyormuş. Çok baskı altında olduğu belli.

– “Sen ne cevap veriyorsun?” diye sordum.

– “Ne söylesem inanmıyorlar” diyor.

   Gözleri yaş doluyor. Dokunsam ağlayacak. İçim kan ağlıyor. En çok kaynaşmasını istediğim arkadaşlarından uzaklaşmakta olmasına, üzülüyorum.

– “Bu bir haksızlıktır baba” diyor ve ağlıyor artık.

   Yürüdüğümüz yolu uzatıyorum…

   Kıbrıs’a dönmek için uğraştığımı söylüyorum.

   – “Beni de götür” diyor. Söz veremiyorum.

   Yaş günlerimizi birlikte kutlardık Raif’le.

   Şimdi, birlikte, Kıbrıs’ın acısıyla yanıyoruz. “Yeter artık, yeter” diyoruz…

   28 Ocak, onun doğum günüydü…”

 

*     *     *

(1) Muttali olmak: Yeni duymak, yeni bilgilenmek.

Cumartesi günkü köşe yazımızda ve final bölümle, devam etmek üzere.

Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (9)
+ -

Yorumlar kapalı.