“O yâr gelir
Yazı da yaban
Gül olur
Yâr yâr / Gül olur…”
* * *
Ya bir gün bırakıp giderse beni? Yoruldum derse. Bir daha hiç göremezsem yüzünü? Ellerini tutamazsam. Yitirirse anlamını nefes almalarım. Kırılırsam çöp çöp. Dağılırsam toz toz. Penceremin kenarında büyüyen sardunya küsmez mi güne? Pas tutmaz mı içtiğim su? Akşamları yıldızlar sönmez mi tekmil? Ya bir gün bırakıp giderse beni? Bırakıp gider mi? Vurur mu yüreğimin can evini kendi elcikleriyle? Kokulu elcikleriyle… “O yâr gelir / Yazı da yaban gül olur / Yâr yâr.. Gül olur”… Ya bir gün gelmezse?
* * *
“Yüzün görsem
Tutulur dilim
Lâl olur
Yâr yâr / Lâl olur…”
* * *
“Eldivenlerini çıkarmışsa ellerini görmemek olmaz / Elleri gümüş şamdanlarda beyaz mumlardı” dedi Nazım. Atillâ İlhan: “Ne kadınlar sevdim zaten yoktular”. Ve daha nice ozan. Hep bir şeyler söylediler, yazdılar. Yazdıklarını yaşadılar. Ya da yaşamış gibi yazdılar. Ama hepsi. Hepsi göğüs kafeslerinin o en yumuşak yerinde bir vuruşu taşıdılar. Tel tel… Tül tül… Pul pul… Saz oldular. Söz oldular. Mey oldular. Senin gibi. Benim gibi. İnsan kadar eskidir sevmek. Sevmek kadar yenidir yürek.“Yüzün görsem tutulur dilim / Lâl olur”. Yâr, dilim sana Lâl’dir…
* * *
“Aşka düşen
Divane gezer
Del olur
Yâr yâr / Del olur…”
* * *
Sana ait duygularım içimin toprağını sürüyor pulluk pulluk. Omuzlarıma dökülen düz uzun saçlarımın her bir telini buğday buğday serpiyorum yardırdığın toprağa. Bıyıklarım. Tütün tütenbıyıklarım boy boy servi oluyor. Yerimde duramıyorum. Kendime sığmıyorum. Taşıyorum. Taşıp döküldüğüm yerden güneşe uzanıyorum. En ateş yerine uzanıyorum. Haylaz bir çocuğu kulağından tutar gibi tutuyorum. Çekiyorum. Güneş elimde çelikten çivi. Bastığım yerden çakmaya başlıyorum. Dünyanın karnına giriyor güneş. Çakıyorum. Deliniyor dünyanın yuvarlak karnı. Aşağılara bakıyorum. Dünyanın öte ucundaki insanlar açılan dürbün delikten bana bakıyorlar. Göz kırpıyorum insanlara. Aşağıdan yukarıya bir kâğıt üflüyorlar. Gönderdikleri kâğıdı alıyorum merakla. Bildiğim alfabeyi nereden biliyorlar hiç bilmiyorum. Üfledikleri mektupçuğu okuyorum.“Sen bir delisin’’.Aynı kâğıtçığın arkasına hızla şunları yazıyorum:“Aşka düşen / divane gezer/del olur…”.Mektupçuğumu dürbün delikten aşağıya keyifle üflüyorum. Dünyanın karnının delik kalmasını istemiyorum. Tütün tüten bıyıklarımdaki boy boy servilerden birini sökerek, deliği tıkıyorum.
* * *
“Evlerine
Vara da gele
Usandım
Yâr yâr / Usandım…”
Yanlış sözcük seçimi bence.
(Yâr evine) varmalardan, usanılır mıki hiç?
Ve sonrasında;
“El kızını
Ben kendime
Yâr sandım
Yâr yâr / Yâr sandım” denilse de, usanılır mı yâr evine varmalara?
İşte burası, olmadı hiç.
Olmadı Ruhi Su ustam, olmadı.
Hem, o yâr değil mi bize:
“Yüreğime
Hançer de soktu
Gül sandım
Yâr yâr / Gül sandım”dedirten?
Öyleyse?
* * *
Yanlış sözcük seçimine, nasıl düştün Ruhi Usta?
Yâr bizisevmese de… Yâr bize yanmasa da… Yokluğumuzu fark etmeyip, aramasa da… Sormasa da… Ahh usta… Ustam… Hançer sokar gül sanırız değil mi? Hançerinden usanmaz da, vara gele evlerine, de…de nasıl usanırız?
* * *
Elif’inden usandı mı Karacaoğlan?
Arzu’sundan Kamber?
Aslı’sından Kerem, Züleyha’sından Yusuf?
İçimizdekinden biz?
Biz,
– Yazı da yaban gül olur, demez miyiz?
İplik iplik titremez miyiz düşündükçe gülümüzü? Gülümüz ki apak aydın, halay halayipek mendil, davul zurna günümüz – düğünümüzdür… Ciğerimiz, gözümüzdür… Yâr değil mi görmeyince del divane olduğumuz? Söz geldi diye yâre, vurulup vurduğumuz? Kan revanda kaldığımız? Gayrısına sustuğumuz? Bir yatıp pir yattığımız? Ötelere uyuduğumuz?
* * *
“Mezarımı
Derin de kazın
Dar olsun
Yâr yâr / Dar olsun
Altı lâle
Üstü de çimen
Bağ olsun
Yâr yâr / Bağ olsun
Ben ölürsem
Sevdiceğim
Sağ olsun
Yâr yâr / Sağ olsun…”
* * *
Aaaaaaaa… İşte bak, burayı sevdim. Çok sevdim. Özüne sağlık, sözüne sağlık, türküne sağlık; Ruhi Su ustam.
– Sevdiceğim bir gün gele, ben ölürsem bin yıl yaşa.
Alnından öpüyorum verdiklerin adına.
Şarkılara, aşklara…
Dileğimdir, tutarım:
– Ben yattıkça upuzun, gülüm kal, sağlıcakla…







Yorumlar kapalı.