Şu son zamanlarda okuduğum ve konusu, ülkemiz içerisinde geçen en duygusal, en insani haber, Gazimağusa Belediye Başkanı Sn. Dr. Süleyman Uluçay’la ilgili olan, haberdir.
Hem çok duygulandım hem zihnim beni, tee 22 yıl önceye, taşıdı.
22 yıl önce; 2003 yılı, 16 – 20 Ekim tarihleri arasında, Çanakkale’de, ‘‘VIII. KIBATEK Edebiyat Şöleni’’ yapılmıştı.
Şöleni; Ben ve şimdilerde bedensel olarak hayatta olmayan Suna Atun’un da kurucuları arasında bulunduğumuz ve kısa adı KIBATEK olan ‘‘Kıbrıs, Balkanlar, Avrasya Türk Edebiyatları Vakfı’’gerçekleştirmişti.
Suna Hanım ve ben, bu şölene, ‘‘Çanakkale, Hicaz ve Kanal Cephelerinden, Mağusa Karağulos Esir Kampına’’ adlı görsel bir sunumla katılmıştık…
Bilindiği gibi Gazimağusa’da‘‘Çanakkale Şehitliği’’ bulunmaktadır…
Bu şehitlik neden vardır?
Çünkü; Birinci Dünya Savaşı’nda, Osmanlı ordusu çok farklı cephelerde yer almış, çarpışmıştır.
İngilizler; 1916 yılından başlamak üzere, bu cephelerden esir aldığı er, onbaşı ve çavuş rütbelileri Kıbrıs’a getirmiş ve şimdiki Gülseren Askeri Kampı’nın olduğu yere kurmuş olduğu ‘‘Osmanlı Savaş Esirleri Kampı’’na yerleştirmişti…
Bu yer, Karakol bölgemizde olduğu nedeniyle de İngiliz askeri belgelerine ‘‘Karağulos Esir Kampı’’ olarak geçmiştir.
Özetle; 1916 – 1920 yılları arası bu kampta kimi kaçmaya çalışırken vurularak kimi kamp koşulları nedeni ve kimi de sağlık sorunlarından şehit olan Osmanlı askerleri önce farklı yerlere defnedilmişler daha sonra düzenlenen dini törenle dağınık yerlerinden alınarak, şimdiki ‘‘Çanakkale Şehitliği’’ne defnedilmişlerdir…
Suna Hanım’la benim görsel sunumum, işte bu tarihsel olayın Mağusa’daki öyküsüyle ilgili idi…
Ancak, Çanakkale’ye gitmezden önce; Türkiye’deki Çanakkale Müzesi’ne armağan etmek üzere, Ben, Suna Hanım ve Prof. Dr. Sn. Ata Atun, ahşaptan, özel bir kutu – plâket hazırladık…
Kutunun içerisine de şehitlikten aldığımız bir avuç toprak, kısa bir yazılı tarihçe ve fotoğraflar yerleştirdik…
Mağusa’dan götürdüğümüz bu özel kutu, yanılmıyorsam, hâlâ Çanakkale’deki kent müzelerinden birinde yer almaktadır…
22 yıl evvel Çanakkale’ye götürdüğümüz bu ‘‘Toprak’’ konusunu, 22 yıl sonra neden şimdi anımsadım, sorusuna gelince…
* * *
Dedim ya…
Şu son zamanlarda okuduğum ve konusu, ülkemiz içerisinde geçen en duygusal, en insani haber, Gazimağusa Belediye Başkanımı Sn. Dr. Süleyman Uluçay’la ilgili olan, haberdir.
İnternet haber yayıncılığı yapan ‘‘Gazedda’’, dört gün önce (24 Şubat 2025) ve ‘‘Mağusa Belediye Başkanı Uluçay’dan Toplumlararası Güven Artırıcı Bir Adım’’ başlığı altında, şu haberi paylaştı:
* * *
‘‘Mağusa Belediye Başkanı Süleyman Uluçay, hayatını kaybeden Varoşa-Maraş göçmeni bir Kıbrıslı Rum’un cenazesine katılarak Maraş’taki evinin bulunduğu sahilden kum götürdü.
Maraş göçmeni Kıbrıslı Rum’un torunu Pieros Karullas kişisel sosyal medya hesabından paylaştığı yazıda “Mağusa Belediye Başkanı Maraş’a gidip kum topladı ve Larnaka’ya gelip bize teslim etti. Çünkü acı ve sevgi ne milliyet tanır ne din” ifadelerini kullandı.
PierosKarullas şunları yazdı:
“Bugün büyükbabamın cenazesi vardı. Bir ara Mağusa Belediye Başkanı Dr. Süleyman Uluçay, Maraş’taki evimizden aldığı kum ile mezarlığa geldi. Dedemi kendi evinin kumuyla gömmek için. Saygı ile durdu ve cenazenin sonunda hürmetle dua etti.
Ne kadar karşı durursanız durun, inatla ve sevgiyle bu adanın insanları köprüler kuruyor. Çünkü bu insan, Mağusa Belediye Başkanı, bu yaptığını kendi ödevi olarak gördü ve yaptı. Maraş’a gidip kum topladı ve Larnaka’ya gelip bize teslim etti. Çünkü acı ve sevgi ne milliyet tanır ne de din.’’
Kıbrıs’ta güven artırıcı önlemlerin tartışıldığı ve milliyetçi çevrelerin engelleriyle karşılaşılan bir dönemde Mağusa Belediye Başkanı’nın Maraş göçmeni bir Kıbrıslı Rum’un cenazesine katılarak, göçmenin evinden kum götürmesi karşılıklı anlayış, saygı ve toplumlararası güven açısından önemli bir adım olarak nitelendirildi.’’
* * *
Evet, haber bu…
Yaklaşık 10 -12 sene önce, ben de, 74 öncesi rahmetlik babamla birlikte, Mağusa limanında uzun yıllar balıkçılık yapan Rum arkadaşı Bedino’nun öldüğünü duyduğumda, benim bazı şarkı sözlerimi besteleyip birlikte yorum yapan Kıbrıslı Rum kompozitör Adamos Katsantonis ve Yıltan Taşçı ile buluşarak Bedino’nun hem kilisedeki törenine hem toprağa verilişine katılmıştım.
Bedino’nun mezarına, Çanakkale’ye götürdüğümüz gibi ‘‘Toprak’’ değil, fakat rahmetlik babamla beraber koca bir ömür çürüttüğü Mağusa limanından küçük bir şişeye ‘‘deniz suyu’’ alarak yanımda götürmüş ve herkesler mezarı başından ayrıldıktan sonra yanına giderek, o küçücük şişeyi toprağı altına bırakmıştım…
* * *
Belediye Başkanımız Sn. Süleyman Uluçay’ın bu çok duygusal ve çokça insani davranışı, bence, sebepsiz değildir…
Çünkü Sn. Uluçay da göçmenliğin ne olduğunu çok iyi bilen, iliklerine değin yaşamış, duyumsamış bir insandır…
Ne diyor biyografisinin ilk cümlesinde?
– ‘‘25 Aralık 2022 tarihinden bu yana Gazimağusa Belediye Başkanı olarak görev yapan Dr. Süleyman Uluçay, 1962 yılında, Lefkoşa’ya bağlı Balıkesir köyünde doğdu. Kıbrıs’ta yaşanan toplumlar arası çatışmalar nedeniyle, Ercan Havaalanı yanındaki karma bir köy olan Balıkesir’den diğer Kıbrıslı Türkler ile 1964 yılında ayrılmak zorunda kalan Uluçay ailesi, önce Cihangir’e ardından da Gazimağusa’ya göç etti.’’
Düşününüz…
Henüz iki yaşında bile ya var ya yoktu, göçmen olurken…
Ve Balıkesir’deki kendi göçmenliğinden (1964) tam on yıl sonra, bu kez, Maraş’tan yaşanan (1974) bir başka göçmenlik…
Bu ada topraklarının, ortak trajedisi bu…
Kimileri; gerek benim, rahmetlik babamın, iki balıkçı ve liman hamalları olarak yıllar yılı kader ortaklığı yaptığı Bedino’nun mezarına Mağusa limanından küçücük bir şişeye alıp da ‘‘deniz suyu’’ ya da Belediye Başkanımız Sn.Süleyman Uluçay’ın bir Maraş göçmeninin mezarına ‘‘Kum’’ götürmesini anlayamayabilir, garipser, yadırgayabilirler…
* * *
Kıssadan hissesi:
O zaman, yadırgayabilecek olanlar için, Nasrettin Hoca’dan bir fıkrayı anımsamak, yerinde olacaktır sanırım…
Çok korkunç, felâket yağmur ve rüzgârlı bir kış gecesinde, Hoca’nın ev çatısındaki kiremitler sökülür, uçuşur ve evin içerisine şakır şakır sular akar…
Yağmur ve rüzgâr dindikten sonra, Hoca, kiremitleri yeniden düzenlemek için dama çıkar…
Ancak kiremitler o kadar berbat olmuştur ki…
Hoca’nın ayağı kayar ve bir anda damdan aşağıya yuvarlanarak sırt üstü düşer…
Konu komşu, Hoca’nın feryat figanı üzerine koşar, yanına toplanır ve ‘‘doktor çağırın doktor çağırın’’ diye bağrışı, birbirlerine akıl vermeye başlarlar…
Bunun üzerine Hoca, şöyle der:
– ‘‘Bana doktor değil, damdan düşen birini çağırın yahuu! Benim halimden, ancak o anlar!’’
Göçmen olmakla daha iki yaşında tanışan Sn. Süleyman Uluçay’ın, göçmen olan bir başkasının mezarına bir avuç ‘‘Kum’’ götürmesinin özü ve özeti, budur işte…
Damdan düşenin halinden, damdan düşen anlar ancak!
Ne yazmıştı torun, Pieros Karullas?
– ‘‘Çünkü acı ve sevgi ne milliyet tanır ne de din.’’
Bir avuç toprağa, kuma ve suya gelince…
Elbette onların hepsi, birer simgeden ibaret…
Lâkin içerisinde duygu, düşünce, empati ve yürek taşıyan, simgeler…







Yorumlar kapalı.