Bir “Lise”den
Çok daha ötesi…
Türkiye’de, 6 Şubat (2023) günü yaşanan deprem felâketinden tam 20 gün sonra (26 Şubat 2023), Mağusa Namık Kemal Lisesi şu haber başlığı ile gündeme gelir:
– “Okullarda deprem riski taramalarına, Namık Kemal Lisesi’nden başlandı.”
Bugün, 1 Haziran 2023.
Aradan, üç ay bir hafta geçti…
Sınıflar boşaltılalı ve okul avlusuna sahra çadırları kurulalı, 100 gün oldu…
Çocuklarımız, 100 günden beri darmadağın ve utanç verici bir kötü fotoğraf çerçevesi içerisinde ders yapmaya, eğitimlerini devam ettirmeye çalışıyorlar…
* * *
Mağusa Namık Kemal Lisesi, Kıbrıs Türk Eğitim Tarihçesi içerisinde çok özel bir yere – konuma sahip.
NKL’nin ilk mezunlarından (sonraki yıllarda öğretmenlerinden) biri olan değerli büyüğümüz, ağabeyimiz ve bugün Mağusa’nın yaklaşık son yüz yılına ilişkin sosyal, siyasal, kültürel ve sanatsal bilgilerinin göz tanıklarından Sn. Dinçer Raif, şu bilgileri verir:
* * *
– “1950 yılında kurulan okulun şu anki binasının yapımına 1957 yılında başlandı, 1958’de iki katlı olarak tamamlandı. Üçüncü kat, sonradan eklendi.
Türkiye; Namık Kemal Lisesi’ni, kurulduğu ilk günden başlamak üzere hep destekledi…
1950’li yıllarda (İngiliz dönemi) Kıbrıs’taki eğitim, Merkezi Maarif Dairesi tarafından yönetilmekte idi. 1951 yılında NKL ve Baf Kurtuluş Lisesi, Ankara (Türkiye) Maarifi’ne bağlandı. Ancak Baf Kurtuluş Lisesi, daha sonra, yeniden İngiliz Maarifi’ne dönüş yaptı.
NKL; Türkiye’ye bağlı tek okulumuzdu. Türkiye, okulumuza öğretmenler gönderdi, maaşlarını ödedi, eğitime yönelik katkılarını her zaman sürdürdü ve okula sahip çıktı.”
* * *
70 yıllık tarihsel geçmişi olan Namık Kemal Lisesi sınıflarından binlerce öğrencimiz mezun olurken, ne yazık ki geçen yıllar içerisinde de bu okulumuzun yorulan, yaşlanan ve yıpranan gövdesine ihtiyaç duyduğu teknik bakım, onarım, ilgi ve hassasiyet gösterilmemiş, ihmal edilmiş, ertelenmiş ve ötelenmiştir hep.
Ve ne acıdır ki…
1950’lerden başlamak üzere, sonraki yıllarda ülke siyasi hayatımıza “üst makamlarca” yön verenlerimizden çok önemli mevki ve unvan sahibi isimler, bu okulumuzun ilk mezunlarındandır da aynı zamanda!
Mezunu oldukları okullarına, sırtlarını döndüler yıllar yılıdır…
* * *
Bazı yapılar var ki; kayda değer mimari özellikleri olmasa bile, yaşamış ve yaşatmış oldukları tarihsel öyküleri ile ayakta tutulmak, korunmak ve yarınlara taşınmak hakkına sahip olurlar…
Yıllar yılıdır hep “milli mücadele… milli mücadele” deniyor da nedense bu “milli mücadelenin” en somut belge ve tanıkları olan kimi yapılarımız korunmuyor, yıkılıyor, tarihimizden siliniyorlar…
Oysa bu gibi yapıların kimileri hem tarihsel geçmişimizin dikiz aynaları olarak eğitseldirler bilmeyenine hem de birer açık hava müzesi olarak turizm ekseninde doğru kullanıldıkları zaman ekonomik bir getirinin de kentsel kazançları olurlar.
Sahip olduğumuz nice açık hava müze değerlerimize gereken çağdaş yaklaşımı göstermediğimiz ve onlardan yeterince yararlanmayı beceremediğimiz de bir başka gerçeğimiz, bir başka zavallı yanımızdır doğrusu…
* * *
Örneğin, Temmuz 74’te, uzun menzilli top atışları ve havan bombaları ile delik deşik edilen Mağusa’ya bağlı, “Sakarya İlkokulu”muz gibi…
– “Bir fotoğraf bin yazıya bedeldir” der eskiler…
Varoluş kavgası veren bir başka ülke olsa, kendisine yönelik soykırımın böylesine en güçlü bir belgesini yırtıp atar, kendi elindeki iş makineleri ile yerle bir ederek ortadan kaldırır mı acaba?
Ve lâkin biz yırttık, ortadan kaldırdık bu tarihsel belgemizi…
Bu yıkımın mimarı da, Aralık 1993’te yapılan genel seçimler sonrasında kurulan ilk Demokrat Parti (DP)- Cumhuriyetçi Türk Partisi (CTP) Koalisyon Hükümeti’nde, “Eğitim ve Kültür Bakanı” olarak atanan, Sn. Mehmet Ali Talât’dır.
Sn. Talât, “Eğitim ve Kültür Bakanı” olarak çok başarılı olmalı ki bu yıkımda, ikinci DP-CTP Koalisyon Hükümeti’nde de yine aynı göreve getirildi…
* * *
Namık Kemal Lisesi’ne gelince…
Biri; çok yakın arkadaşım Yusuf Mehmet olmak üzere, 74 Temmuz’unda 6 şehit verdik biz (Sadık Manigo, Saffet Bayram, Mustafa Kurtuluş, Ziya Halil, İbrahim Hasan) o lisenin savunma mevzilerinde…
Bu şehitlerimiz yanında, “Emre Sonay” bebeği de unutmamalı elbet…
* * *
Kıssadan hissesi:
Bir liseden, çok daha ötesidir, Namık Kemal Lisesi…
Ne bugünün öğrencileri hak etmektedir kendilerine yaşatılanları ne de 70 yıllık geçmişi ile Namık Kemal Lisesi…
Bak ne diyor marşında:
“Korkmayız isterse toplar atılsın
Yeter ki Toroslar bize katılsın
Ve arşı çınlatsın Türklerin sesi;
Binler yaşa Namık Kemal Lisesi…







Yorumlar kapalı.