Uluslararası haber ajansları, peş peşe paylaşıyor kan, barut ve ölüm haberlerini:
– “İsrail ordusu Gazze’ye saldırdı…
– “İsrail’in abluka altındaki Gazze’ye saldırılarında hayatını kaybedenlerin sayısı 256’ya yükseldi. 121’i çocuk, 1788 kişi ise yaralandı.”
* * *
Birkaç saat sonra, bir yeni haber:
– “20 çocuk, hayatını kaybetti!”
Ve her birkaç saatte ölüm, yaralı ve çocuk kayıpları artıyor, haberlerde…
* * *
İsrail’in, Gazze’ye saldırıları yeni değildir…
23 yıllık geçmişi vardır…
2000’li yıllara uzanıyor ilk saldırılar…
Başta çocuk ve gençler olmak üzere en az 2 bin Filistinli hayatını kaybetti.
Sonra 2004, 2005, 2006…
2008’de, “Dökme Kurşun Harekâtı”;
2012’de “Savunma Sütunu Operasyonu”;
2014 yılının Temmuz ayında, İsrail, Gazze’yi hedef alan yeni bir savaş daha başlattı. Saldırı, 7 hafta sürdü ve aralarında onlarca çocuğun bulunduğu en az 2 bin 250 Filistinli bu süreçte katledildi…
2018’de yeni bir İsrail saldırısı, 170 Filistinli daha, toprağa verildi…
2022 yılına gelindiğinde, İsrail bu kez Gazze’ye yönelik “Şafak operasyonu” başlattı. 5 Ağustos’ta başlayan operasyon 3 gün sürdü.
Gazze’de yaklaşık, 50 Filistinli daha şehit edildi…
* * *
Ben, çocuklara ağlıyorum en çok…
En çok, savaşın katlettiği çocuklara kanıyor içim…
Prof. Dr. Sn. Şükrü Hatun, “Savaş ve Çocuklar” başlıklı makalesine şu alıntıyla başlar:
* * *
“Artık havalar iyice soğudu. Kuş sesleri duyulmaz oldu. Şimdi yalnızca, anasını ya da babasını, kardeşini yitiren çocukların ağlamaları duyulabiliyor. Bizler, bir ülkesi ve umudu olmayan çocuklarız. –Dunja”
Bu sözler, Eski Yugoslavya’da savaşı yaşamış, son 10-15 yılda savaş yüzünden yaşamını, sağlığını, anne babasını ve umudunu yitirmiş milyonlarca çocuktan birine ait.”
* * *
Uluslararası yardım kuruluşu “Save the Children”, çatışmaların en yoğun olduğu bölgelerden toplanan verilerle hazırladığı raporunda, şu bilgileri verir:
“Ateş hattında çatışan taraflardan çok, savaşın en savunmasızları bebekler ve çocuklar hayatını kaybediyor. 2013 – 2017 yılları arasında, silâh seslerinin susmadığı 10 ülkede, beş yaşının altında en az 870 bin çocuğun hayatını kaybettiği tahmin ediliyor. Yaşamını yitirenlerin 550 bini bebek.
Aynı dönemde ölen savaşçıların sayısı ise 175 bin.”
* * *
Savaş denilen vahşetin ne olduğunu en iyi bilen, en kanlı yanıyla yaşayan ve nice çocuklarını toprağa verenlerdendir, Kıbrıs Türkleri…
Atlılar, Sandallar, Muratağa toplu mezarları, belgesidir bu vahşetin…
Biz bu acıyı, çok iyi biliyoruz…
Ve bundandır ki dünyanın, her neresinde toprağa veriliyorsa savaşın çocukları, bizim çocuklarımızdır onlar da, bir kez daha kanar – yanar içimiz…
* * *
Çok değil, daha bir buçuk yıl önce…
Ukrayna’da başlayan savaş, devam etmekte hâlâ…
Ukrayna Devlet Başkanlığı Çocuk Hakları ve Rehabilitasyondan Sorumlu Komiseri Dariya Herasimçuk, savaşın başladığı 24 Şubat’tan beri ülke genelinde 243 çocuğun hayatını kaybettiğini, 446 çocuğun ise yaralandığını açıkladı.
* * *
13 yıl önce…
Nisan 2010’da da saldırılmıştı yine Gazze’ye…
Ve yine gazete sayfaları ile televizyon haberlerinde, savaşın katlettiği o çocuk ölüleri vardı kıpkızıl güller gibi…
13 yıl önce, “Gazzeli Çocuk Ağıtı” başlığı altında yazdığım şiiri, 13 yıl sonra yeniden paylaşmak acı verse de bana, ne yazık ki savaşların katlettiği o çocuklar için elimden gelebilen, onların anısına yasladığım dizelerden ibaret…
* * *
Ben çocuktum yoktu dinim
Nedir bana bitmez kinin
Henüz oyun kuramadan;
Yandı evim yandı kedim…
Gecelerden korkuyordum
Gözlerimi yumuyordum
Hemen gündüz olsun diye;
Koşa koşa uyuyordum…
Beni çabuk büyüttünüz
Terle tuzdan süzdürdünüz
Gazzeli bir çocuktum ben;
İsrail’le öldürdünüz…
Kin bilmezdim, öğrettiniz
Kandan gömlek giydirdiniz
Örsle çekiç arasında;
Döve döve bilediniz…
Mezhepsiz ve kavimsizdim
Ne bir kâfir ne sufiydim
Sınırı yok, pasaportsuz;
Rengârenk bir kelebektim…
Bir duvarın dibindeyim
Gözlerimin içindeyim
Barut yakmış ıslığımı;
Kifâyetsiz nefesteyim…
Selâm olsun büyüklere
Zulmü oyun bilenlere
Her oyunum size kalsın;
Zekâtımdır geleceğe…
* * *
Kıssadan hissesi:
Kıbrıs Türkleri olarak biz bu acıları, kayıpları ve kan – barut fırtınasını çok iyi biliyoruz…
Nice çocuklarımızı verdik, biz de toprağa…
Her ne olursa olsun; dili, dini ve ırkı…
Savaşlarda kaybedilen her çocuğun, yaralı kalplerimizde bir yeri, mutlaka vardır…
Yorumlar kapalı.