Bülent Fevzioğlu
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Hayat dediğimiz kumaş…

Hayat dediğimiz kumaş…



   Hayat dediğimiz, bir büyük kumaş.

   Bir ucu Şark’tadır, bir ucu Garp’ta.

   Santim santim bölüşmüşüz büyük kumaşı.

   Neresi düşmüşse payımıza, orası bizim!

   Her şeyin bir kaydı var.

   Doğan çocuğun, ölen ninenin, hastane odalarında yatanların, satın alınan eşyanın, gönderilen mektubun, içilen kahvenin, kırılan bardağın, savrulan dumanın; ve telefonun ve teleksin ve telgrafın…

   Vesairenin vesairenin vesairenin…

   İmza olarak, indeks olarak; mühür, tutanak, makbuz olarak her şeyin bir kaydı var. Bir, büyük kumaşın yok.

   Büyük kumaştan payımıza düşmüş bulunan parça santimin…

   Ne tapusu var onun üstümüze kayıtlı, ne kadastrosu resmi.

   Ama yine de bizim!

   O kadar bizim ki ve öylesine bir sarılıyoruz daha doğarken hissemize düşenine, ancak giderken bırakıyoruz.

   Gelse, O’nu da götüreceğiz ya, gelmiyor.

   Biz gelsin diye üstümüze çekiyoruz, O, gelmemek için bizi itiyor.

   Ve sonuçta kazanan hep, O oluyor.

   Biz gidiyoruz, O kalıyor.

   Bizden öncekileri ve bizi uğurladığı (uğurlayacağı) gibi, bizden sonrakilerini de uğurlamayı hep sürdürecek.

   Buna rağmen hep mutlu etmeye çabalıyoruz O’nu.

   Deli taylar gibi koşuşturmalarımız hep O’nun için…

   O’nun için kavgalarımız, sevinçlerimiz ve hüzünlerimiz.

   Yalnızlığımız O’nun için…

   Çoğulluğumuz ve ayrılıklarımız…

   Ve şarkılarımız ve şiirlerimiz ve sevdalarımız…

   Zil zurna sarhoş olmalarımız O’nun içindir. O’nun içindir en uzak ve en yakın yolculuklarımız…

   Kansere falan aldırmadan günde üç pakete çıkarıyorsak sigarayı;

   Bir veya birkaç gazete alıyorsak günde;

   Bir yeni kitaba başlıyorsak heyecanlı; iş münhallerine başvuruyorsak; ehliyet formu dolduruyorsak; tarihten, coğrafyadan ve kimyadan sınavlara giriyorsak okul sıralarında…

   Beğeni ve özlemle bakıyorsak vitrinlerdeki ürünlere…

   Kan-ter içerisinde ameliyat ediyorsak bir hastayı…

   Toprağın karnına geçirerek tırmığı, bir tarlayı sürüyorsak…

   Kurşun kalemle, dolma kalemle, daktilo ve bilgisayarla yazılar yazıyorsak…

   Dokunuyorsak parmak uçlarımızda bir piyanonun tuşlarına ve bir piyanonun tuşlarında yeni bir şarkının ilk notalarına katıyorsak kendimizi…

   Tuvale bir fırça çekiyorsak…

   Makarna kırıyorsak tenceredeki suya…

   Bir duvara yaslıyorsak sırtımızı…

   Ayakkabılarımızı boyatıyorsak özenle, ütülüyorsak bir giysiyi…

   Tırnaklarımıza oje, dudaklarımıza ruj sürüyorsak…

   Parfümler sürünüyorsak yanaklarımıza traş sonrası…

   Yıkıyorsak, yapıyorsak, bitiriyorsak;

   ……..

   …..

   ..

   Kimin içindir bütün hep bunlar?

   O’nun.

   O ki, hayat dediğimiz büyük kumaşın santim parçacığıdır elimizde.

   Öyle bir sarılıyoruz ki daha doğarken O’na.

   Bize ait ne varsa hepsinin kaydı var, O’nun yok.

   Korkuyla beraber geliyor hep:

   – Ya yitip giderse apansız?

   Yitip gitmesin istiyoruz.

   Biz üzerine titredikçe de şımarıyor O.

   Gün olur hırçın bir deniz gibi çarpıyor gövdemize.

   Sarsıyor ve kanatıyor.

   Küfrediyoruz ağız dolusu nankörlüğüne…

   Gün olur tuz basar yaralı etimize, gün olur barışır küskünlüğümüzle…

   Uzun sürüyor bazen dargınlıklarımız. Payımıza düşen yerinden tutmaktan vazgeçiyoruz. Ya bir salyangoz gibi çekiliyoruz kabuğumuza, ya her şeyi satıyoruz bir pula.

   – Satıyorum, yok mu alan?

   Kimsecikler yaklaşmıyor.

   – Ben alırım, diyen, yok.

   Peki ama biz değil miyiz şımartacak kadar O’nu, üzerine titreyen?

   Biziz! Öyleyse?

   Öyleyse; bedava veriyoruz neden kimse almıyor?

   Deli olmak işten değil.

   Tuttuk mu, tutuyoruz. Bedavaya verdik mi de bir alıcı bulamıyoruz!

   Neden acaba?

   “Arabesk kadercilik” denilen bu olsa gerek.

   Herkes kendi payına düşene razı…

   İyi de, hayatın kumaşı dışında kalana, neden hiç doymuyoruz?

Hayat dediğimiz kumaş…
+ -

Yorumlar kapalı.