Bülent Fevzioğlu
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. İnsaf, izan ve gözyaşı…

İnsaf, izan ve gözyaşı…



   Hiç kimse, durup dururken ağlamaz…
   Ve hiç kimse keyfinden, fantezisinden, cahilliğinden veya bilgiçliğinden dolayı da;
   – “Aman şimdi ağlayayım; göz içlerimin kiri, pası, tozu toprağı aksın, mutlu olayım…” demez…
   Ağlamak, en insani duygudur…
   Keza… Bu en ulvi ve bu en muhteşem insani duygunun da ne yeri ne zamanı ne de mekânı yoktur hiç…
   Nedeni tektir, değişmezdir:
   Hangi neden ve hangi gerekçe, hangi an veya hangi duygu yoğunluğunuzun tavanı – zirvesi her ne olursa olsun, “AĞLAMAK” için, yalnız ve yalnız “İNSAN” olmanız size, yeter de artar bile…
   “Ağlamanın” makamı, mevkisi, şatafatlı koltuğu ve bol yıldızlı apoleti yoktur…
   Ve yine:
   Göğüs kaburganızın sol yanı altında bir KALP, kafatasınız içinde bir BEYİN ve de et, kemik ve sinirden oluşan GÖVDENİZE yaratıcıdan üflenmiş bir “RUH” olması size yeter…
   *     *     *
   Cumhurbaşkanı Sayın Ersin Tatar’ı ben, ilk kez, tee 28 yıl önceden, 1995 yılında tanıdım.
   28 yıl önce Sayın Tatar, değil cumhurbaşkanı, Kıbrıs Türk siyasetine bile girmemişti henüz…
   Milletvekilliği, Bakanlığı, Başbakanlığı ve nihayetinde Cumhurbaşkanlığı o ilk tanışmamızdan 14 yıl sonrasında gelir…
   19 Nisan 2009’da önce (UBP Lefkoşa) milletvekili ve hemen sonrasında (5 Mayıs 2009) Maliye Bakanı, 31 Ekim 2018’de UBP Genel Başkanı, 23 Ekim 2020’de de Cumhurbaşkanı görevlerine seçilir…
   Çokları bilmez, anlatacağım…
   Çünkü kimilerinin; Sayın Tatar’ın “Adalı – Kıbrıslı olmanın tutku ve sevdası”ndan yoktur zerrece bir haberi…
   “Kör gözüne parmağım” misali eleştirmeyi, marifet biliyorlar yalnızca!
   İşkembe-i kübra’dan konuşmayı ise çokbilmişlik, bilgiçlik sanıyorlar…
   Öyle sanıyorlar çünkü; Sayın Tatar’la olan cümle kişisel tarihlerini 2009’dan, yani UBP Milletvekili olarak seçilmesi sonrası giyinmiş olduğu siyasi kimliğinden biliyor ve “karşıt bir muhalefet olmak” babında da oradan başlatıyorlar…
   *     *     *
   Yukarıda da değindim ya, bugünün Cumhurbaşkanı olan Sayın Ersin Tatar’ı ben, tee 28 yıl önceden tanıdım…
   28 yıl önce, bugün artık bedensel olarak aramızda olmayan değerli dostum, büyüğüm ve ağabeyim Dr. Doğan Harman, Saray Hotel’in hemen karşı sokağındaki ofisinde bir yeni dergi çıkarmaya hazırlanırdı…
   Ben de o günlerde, Sn. Ahmet Kâşif’in Bakan olduğu Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanlığı’nda Basın Danışmanı olarak çalışmaktaydım…
   Telefonum çaldı, açtım, arayan Doğan Harman…
   – “Uygunsan ofisime gel hemen, seni istiyorum” dedi…
   Gittim… “ ‘Kıbrıslı’ adında tam renkli bir dergi çıkaracağım, senden de yazılar isterim” dedi. “Dergi sahibi sen misin başkası mı?” diye sordum… Uzun sakallarını parmak uçlarıyla karıştırdı, gülümsedi ve;
   – “Dergi sahibi tamamdır, merak etme. Tam bir Kıbrıslı delisi” dedi…
   Sordum: “Kimdir bu Kıbrıslı delisi?”.
   – “Ersin Tatar” dedi…
   Ve bu dergi önce “Kıbrıslı” daha sonra da “Benim Kıbrısım” adıyla uzun bir süre yayımlandı, yazınsal arşivlerimizde yer aldı…
   Dergi yayının ikinci yılıydı… Doğan abi ile sohbet ediyorduk ofiste… Hiç unutmam… Kapıdan, derginin sahibi Ersin Tatar girdi ansızın… Gözleri yaşlı…
   – “Noldu be Ersin, ne ağlan?” diye telaşla sordu Doğan abi…
   – “Off yahu, arabayla gelirdim, bir köpeciği bastılar önümde, sesi hâlâ kulaklarımda…” dedi…
   *     *     *
   Sayın Ersin Tatar’ın, İstanbul’da bulunduğu ve Show TV’de üst düzey görevli olarak bulunduğu süreçte yaptırmış olduğu bir saat süreli ve “Kıbrıs konulu” televizyon belgeseli ise ayrı bir yazı ve arşiv konusudur…
   Ne demişti Doğan Harman?
   – “Tam bir Kıbrıs delisi…”
   *     *     *
   Ağlamak demiştik, söze başlarken…
   Aradan yıllar geçti…
   12 Mart 2022 günü, Lefkoşa – Rüstem Kitabevi’nde, Sn. Ferhat Atik’in yazdığı “Her Şeye Rağmen” adlı kitabın tanıtımı yapıldı…
   Kitap, Sayın Ersin Tatar’ın babası, merhum Rüstem Tatar’ın hayatını anlatan bir kitaptı…
   Ben orada, Sayın Ersin Tatar’ın babasıyla ilgili konuşurken gözyaşlarını tutamayıp nasıl ağladığını, ikinci kez gördüm…
   *     *     *
   Bu yazıyı neden yazdım?
   Haa, şunu da şimdiden bilirim ki, hemencecik birileri çıkacak ve benim için (malûm ya, Sn. Tatar Cumhurbaşkanı şimdi) “yağcı – yalaka” diyecekler…
   Desinler… Şaşırmam hiç, kızmam, öfkelenmem, yanıt da vermem…
   63 yıllık yaşım, nice insanı ya da ‘insancıkları’ tanıttı bana çoktan!
   Evet, bu yazıyı neden yazdım?
   Çünkü az önce, facebook denilen çağımızın en hızlı iletişim aracında, Cumhurbaşkanı Sn. Tatar’ın (Cumhurbaşkanı falan olmasına bakmadan hiç) sahaya çıkıp gençlerimizle futbol oynarken kayıp düşmesinin, görseli yayınlandı…
   Görselin altında son derece basit, ucuz, ruhsuz ve her türlü insani duygudan arınmış, kin, nefret ve haset yüklü yorumlar…
   İşte ben; bu yorumları okurken, önce, trafikte basılmış bir köpeciğe, daha sonra da babası ile çocukluk anılarını (Ersin Tatar henüz 8 yaşındayken, annesini kaybetti) paylaşırken gözyaşlarını tutamayan, ağlayan bir “İNSANI” anımsadım…
   Neymiş, gençlerle futbol maçı yaparken kayıp düşmüş…
   Tabii ya; çünkü bunca seviyesiz yorumu yapanların hiçbiri top oynamadı, ayağı kaymadı, bir şekilde de yere düşmediler hiç…
   Yazıklar olsun, bu nasıl bir ruh halidir, anlamak mümkün değil…
   *     *     *
   Kıssadan hissesi:
   Evet, buyurunuz, toplum yönetiminde görev almış siyasi bir kişiyi düşünce, görüş ve kararlarından dolayı dilediğinizce eleştiriniz, eleştirelim…
   Ve fakat… Lütfen…
   Cumhurbaşkanı kimliğine bakmadan, O’nun, çocukluk yıllarından gelen bir futbol tutkunu olmasıyla beraber, bir dönem de (2001-2003) ülkemizin önemli futbol kulüplerinden “Yenicami Ağdelen”in başkanlığını yapmış bir insana…
   …..
   ..
   .
   Allah; yüreklerinize insaf, beyinlerinize izan, duygunun doruğunda da gözlerinizden kontrolsüzce akabilecek, gözyaşı nasip etsin inş’Allah…
  

İnsaf, izan ve gözyaşı…
+ -

Yorumlar kapalı.