Bülent Fevzioğlu
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (1)

Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (1)



(Cumhuriyetin 40. Yıldönümünde Kurucu Cumhurbaşkanı Sn. Rauf Raif Denktaş’ın Anısına)

 

*     *     *

Kıbrıslı Türkler, 1920’li yıllar içerisinde, büyük sancılar, sıkıntılar yaşar…

Bu sancı ve sıkıntıların, üç büyük nedeni vardı.

   Birinci neden: Ada üzerinde egemen olan İngiliz sömürge yönetiminin 5 Kasım 1914 günü adayı ilhak etmesi ve bu ilhakla birlikte Osmanlı Devleti’nin ada üzerindeki hukuksal varlığının, ortadan kalkmış olması…

   İkinci neden: 10 Ağustos 1920 tarihli “Sevr Antlaşması”yla birlikte Osmanlının, aralarında, Kıbrıs’ın da bulunduğu adalar üzerindeki haklarından, vazgeçmesi;

(ve) Üçüncü neden: Bu kez, 24 Temmuz 1923 tarihli “Lozan Antlaşması”yla, genç devlet Türkiye’nin, Kıbrıs’ın, İngiltere yönetimine girmesini kabul etmesi…

Bu gelişmelerle birlikte ada Türklerinin büyük çoğunluğu, İngiliz sömürgesi altında yaşamamak için, Türkiye’ye, göç etmeye başlar…

Göç eden nüfusun, 25 bine yakın olduğu yazılmaktadır…

 

*     *     *

Kıbrıs’tan Anadolu’ya göç fırtınası sürerken, Baf’ın, Aybifan köyünde bir çocuk doğar…

Annesinin yüzünü hiçbir zaman anımsamayacak olan bu çocuk, yedi yaşına kadar dedesi Şeherli Mehmet tarafından büyütülecek, çocukluk anılarını Karkot Deresi’nin sularında bırakacak ve aradan geçen yıllar sonrasında da o, Kıbrıslı Türklerin bir devlet, bir cumhuriyet kazanmasında “Kurucu Cumhurbaşkanı” olacaktır…

Kısacası; “Karkot Deresi’nden Silihtar’a” uzanacak olan bu öykü, 27 Ocak 1924 doğumlu Rauf Raif Denktaş’ın, 88 yıllık yaşam yolculuğunun, kendi anı ve anlatımında, bir kısa, özetidir…

 

*     *     *

   “1924 doğumluyum. Baf kasabasında doğdum. Babam, Hâkim Mehmet Raif Bey orada görev yapıyordu. Annemi, bir buçuk yaşındayken kaybettim. İki buçuk yaşındayken, babam, Lefkoşa’ya nakledildi.

   Çocuk olarak ilk hatırladığım, evimizin önündeki kamyonların eşyalarla dolmasıdır. Ve anneannemle birlikte kamyonun ön kısmında, şoförün yanında oturuyoruz.

– Kedim Tekir, nerdedir? diye ağladığımı hatırlıyorum.

– Arka kamyonda gelir, dediler…

   Lefkoşa’ya geldiğimizde, Tekir’in Baf’ta bırakıldığını gördüm ve çok üzüldüm…”

 

*     *     *

Yapısal varlığıyla, bugün hâlâ ayakta kalan ve uzun yıllar boyunca Kıbrıs Türk halkının sosyal ve kültürel yaşamında etkin olan Kardeş Ocağı (Lefkoşa) binası, 1920’li yıllarda, ana okul olarak kullanılmaktaydı…

Hayatı, annesini hiç tanımadan ve çok sevdiği kedisi, Tekir’i de Baf’ta bırakarak yaşamaya başlayan küçük Rauf, ilk aşkıyla birlikte, ilk 23 Nisan Çocuk Bayramı heyecanını da, yıllar sonra, şu duygularla anımsar…

 

*     *     *

   – “Lefkoşa’da anaokuluna gittim. Şimdiki Kardeş Ocağı o zaman anaokulu idi. Anaokulunda bize şarkılar öğretirler… Bir keman hocamız vardı, güzel bir hanım, ben her halde dört beş yaşındayım, o hanıma âşık olduğumu hatırlıyorum. Çok tuhaf bir his. Onu görmeden edemezdim.

   İlkokula burada başlayacağıma, babam beni İstanbul’a götürdü.

   İstanbul’da, Arnavutköy’de, Çiftesaraylar diye bilinen Feyziati Lisesi’nin ilkokulunun birinci sınıfına yatılı olarak kaydedildim. Numaram, 23’tü.

   Bir gün, 23 diye salonların doldurulduğunu gördüm, dedim,

– “Allah Allah, beni çok seviyorlar galiba”…

   Meğer 23 Nisan’mış, o nedenle 23 Nisan’a hazırlık varmış ve böylelikle 23 Nisan’ı ilk orda gördüm, orda yaşadım.”

 

*     *     *

Hâkim, Mehmet Raif Bey’in biri kız üçü erkek, dört çocuğu vardı…

Çocuklarının, iyi birer eğitim almalarını isteyen Raif Bey; Rauf’tan önce, Ertuğrul, Cahit ve Neriman’ı İstanbul’a göndermiş, İstanbul’da okutmaktaydı…

 

*     *     *

   – “Kardeşlerim Türkiye’de okuyor, biri tıbbiyede okuyor doktor olacak, diğeri liseyi bitiriyor, kız kardeşim Robert Kolej’de yatılı.

   Fakat hepsi, sonradan tabiiyet değiştirerek mecburi hizmet yaparak Türkiye’de kalmayı yeğlediler. Bu olay babamı çok üzdü, çünkü Kıbrıs’a gelmelerini istiyordu ve o nedenle de tabiiyet değiştirmeksizin okutmuştu kendilerini. Abimden, şu mektup geldi:

– “Babacığım, gelmediğim için ne kadar üzüldüğünü biliyorum. Fakat ben Van’da sıtma mücadelesi doktoru oldum, at üstünde köyleri geziyorum, hastalara bakıyorum, buradaki sefaleti ve ihtiyacı bilemezsin. Bilsen, oğlunu böyle bir göreve gönderdiğin için gurur duyarsın” vesaire diye mektuplar yazdıkça bu mektupları alır, kahveye gider ve “Cahit’ten yine mektup var” diye arkadaşlarına okurdu. Bir övünç kaynağıydı kendisi için.

   Ağabeyim orada genç bir kıza âşık olmuş, onun için kalmak kararı verdi.

   Genç kız veremden ölüyor… Ölünce, ağabeyim büyük bir depresyona giriyor… Ve kendisine ablasını veriyorlar, ablasıyla evleniyor, orada kalıyor, çocukları oluyor. Bunlarla avunuyoruz… Hasılı, baştanbaşa bir macera kardeşlerimin hayatı, bizim hayatımız…”

 

*     *     *

Bu maceralı hayat; henüz bir buçuk yaşında annesini kaybetmiş, iki buçuk yaşında, çok sevdiği kedisi Tekir’den ayrılmış, altı yaşında, İstanbul’da yatılı okumaya başlamış Rauf için, giderek, daha da zorlaşmaya başlar…

Bir yıl sonra, yedi yaşında, yeniden, Kıbrıs’a döner.

 

*     *     *

   – “Türkiye’de bir yıl okuduktan sonra babam beni tekrar Lefkoşa’ya aldı.

   Neden? Çünkü Türk Lirası o günlerde – ben gittiğimde 1930 sonunda – on Türk Lirası bir Kıbrıs Lirası ediyordu, Türk Lirası güçlenmiş, sekiz Türk Lirası bir Kıbrıs Lirası etmeye başlayınca, o üç kardeşimi de Türkiye’de okutan babam bu sefer beni, belki de yalnızlığından yanına aldı.

   Ayasofya İlkokulu diye bilinen okulda, ikinci sınıfı okudum.

*     *     *

Pazartesi günkü köşe yazımızda, devam etmek üzere.

 

Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (1)
+ -

Yorumlar kapalı.