(Cumhuriyetin 40. Yıldönümünde
Kurucu Cumhurbaşkanı Sn. Rauf Raif Denktaş’ın
Anısına)
* * *
“O sene, iki şilinden beş şiline çıkardı İngiliz, ikâmet tezkeresini…
Belediyeler de köpek ruhsatlarını beş şiline çıkarınca,
– “Haaa” dedi Con Rifat… “Maksatlı… maksatlı… Türk ikâmet tezkeresini, köpek seviyesine indirdiler. Vay köpeklere, vay köpeklere” diye böyle hoş bir adamdı.
Avukattı…
Yazıhanesine, o yıllarda küçük – beyaz bir eşeciği vardı, o eşeciğinin üzerine biner ve giderdi. Surların dışındaki ilk ev, onundu. Orda eşeciğine biner, giderdi.
– “Niye eşekle gidersin?” dediklerinde, “İngiliz’e benzin ve araba vergisi vermemek için eşekle giderim” derdi.”
* * *
Denktaş; bir yandan Halkın Sesi gazetesine takma isimlerle yazılar yazarken, öte yandan, İngiliz askeri kampındaki tercümanlık görevinden ayrılır ve bu kez, sekiz lira aylıkla, Mağusa Kaza Mahkemesi’nde kâtipliğe başlar.
İkinci Dünya Savaşı’nın sürdüğü bu yıllarda, babası, merhum, Hâkim Mehmet Raif Bey’in en büyük hayali olan, hukuk öğrenimi için, girişimlerde bulunur.
* * *
– “Bir süre sonra, amcamın mukayyit olduğu kaza mahkemesinde – Tornaridis Kaza Mahkemesi’nin Reisi – babamın eski dostu o da, orada kâtiplik görevi boştu, beni oraya tayin ettiler ve sekiz lira oldu maaşım.
O günlere göre, güzel bir maaş.
Amcam mutlu mesut ama ben bunalım içerisindeyim. Çok rutin bir iş. Gelen evrakı kayda geçiriyorsun, gidiyor, bir dava bittiğinde karşısına davanın neticesini yazıyorsun, bunalıyorum…
Savaş devam etmektedir, unutmayalım.
İngiltere’ye, bir ansiklopediden adresi buldum, Lincolinz’e bir mektup yazdım. Hukuk tahsili veren Barrister yetiştiren müesseseye. Ben şuyum buyum, şimdi şu görevdeyim, avukat olmak istiyorum gelebilir miyim, alır mısınız? diye… O zaman, gemilerde yer tutmasın diye mektuplar açılır, onların fotoğrafları çekilir ve fotoğraflar gider. Diğer tarafta yazıya dökülür ve o şekilde dağıtılırdı. Gemilerin taşımacılığında o kadar sıkıntı vardı. Dört ay sonra bir cevap geldi. Dediler ki:
– “Biri okuldan, ikisi de barristerden olmak üzere üç karakter belgesi getirirsen, seni kabul ederiz”.
Bayram ettim ben. Çok sevindim. Derhal İngiliz okulumun müdürüne, Misters Sims’e bir mektup yazdım. Dedim;
– “Böyle böyle, ben hukuk okumak istiyorum, işte şu cevabı aldım bana karakter belgesi verir misiniz?”
* * *
Karakter belgesi için, önce, babasının yakın dostu olan bir Türk avukata gitmiş, ancak;
– “Ben, babanı çok iyi tanıyordum, çok iyi dost ve arkadaştık, fakat seni bilmiyorum, tanımıyorum, karakter belgesi veremem” gerekçesiyle, alamamıştı…
Bir yanda hayal kırıklığı, diğer yanda ise ne yapacağına karar veremediği çaresizliği vardı…
Lefkoşa sokaklarında ağlamaklı bir halde dolaşırken, karşısına, yine babasının avukat dostlarından biri olan, Ermeni vatandaşı, Bayramyan Efendi çıkar…
* * *
– “… o zaman Tapu Müdürü, Bayramyan diye bir Ermeni vardı.
Aile dostumuzdu.
Bize yemeğe gelir, biz onlara giderdik. O beni gördü ve “ne yapıyorsun Rauf burada?” dedi, anlattım böyle böyle… “Alamadım, çok üzgünüm” dedim. “Gel ben sana vereyim” dedi. Ben bilmiyordum avukat olduğunu, meğer avukatmış, beni yazıhanesine aldı ve çok güzel bir tavsiye mektubu verdi. “Babanın bir diğer arkadaşı var, avukat, İndianos, ona göndereceğim seni” dedi, telefon etti “Rauf geliyor bir belge ver”, İndianos’a gittim o da bana bir belge verdi. Böylelikle o belgeleri de aldım. Bu arada İngiliz Müdüründen de cevap aldım, “gel konuşalım” diye…”
* * *
Amcasına, maddi anlamda yük olmak istemediği gibi, kendi olanaklarıyla hukuk tahsili yapabilecek, parası da yoktur… Burs almak zorundadır…
İngiliz okul müdürü, bu bursu vereceğini, ancak, okuldaki Türk öğretmen açığı nedeniyle, bir yıl öğretmenlik yapmasını ister…
Amcası ise Mağusa Kaza Mahkemesi kâtipliğinden aldığı 12 lirayı bırakarak, yedi lira maaşla öğretmen olmasına karşıdır…
Ancak, babadan gelen bir ideali vardı: Avukat olmak.
* * *
– “O ayda bizim aylıklar on iki liraya çıktı. İngiliz Okulu’na yedi liraya geleceğim şimdi… Amcam o hesabı yapıp kıyametleri kopardı. “On iki liraya çıktı, ne güzel, işte artık bundan sonra ilerleyeceksin” falan filan diye… Ona da dedim ki: “Amca, benim hedefim avukat olmak, kendi param yok, gidemem, burs almam şart, bursun yolu da bu. Onun için ben paraya bakmıyorum, bu işi yapacağım.”
* * *
Pazartesi günkü köşe yazımızda, devam etmek üzere.







Yorumlar kapalı.