Bülent Fevzioğlu
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (5)

Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (5)



(Cumhuriyetin 40. Yıl Dönümünde Kurucu Cumhurbaşkanı Sn. Rauf Raif Denktaş’ın Anısına)

 

*     *     *

– Ve İngiliz Okulu’na gittim. Yatılı kısmın da mesulü oldum. Bir yıl orada çalıştım. Köylerden gelen Türk çocuklarının hemen hemen hiçbir şeyleri yok. Çok zayıflar. Nejat Bey sayesinde Allah razı olsun, hepsini geçiriyor giriş imtihanında… Fakat çocuklar çok zayıf. Bunun üzerine onları ben, teneffüs dediğimiz arada çıkartmazdım dışarıya ve o on beş dakikayı özel ders verirdim, tekrar okuma yazma dersi verirdim. Böylelikle kendilerini yetiştirdik.

 

Bir yıl bitti. Meğer MistersSims’in aklında beni öğretmen yapmak var.

Öğretmenlik için burs verecek bana. Teşekkür ettim, dedim,

– “Babamın böyle bir niyeti vardı ben küçükten itibaren, bu memleketin iyi bir avukata, iyi bir gazeteciye ihtiyacı var’’ diye… Hep söylenir dururdu, üç kardeşimi Türkiye’de yetiştirdi orada kaldılar, benim burada kalmamı istiyordu, ben de onun ruhunu taciz etmek istemem, vasiyet gibi geliyor bana, avukat olmak isterim…’’

*     *     *

İngiliz Okulu’ndaki bir yıllık öğretmenliği sonrasında, beklemekte olduğu bursu, kazanır…

Yıl, 1944’dür…

Aynı yıl, amcasının torunu olan ve daha doğduğu ilk gün ‘bu kız senin nişanlındır’ denilerek kucağına verilen, Aydın Hanım’la, söz kesilir…

Artık, hukuk tahsili için yola çıkmak zamanı, gelmişti…

Ancak, İkinci Dünya Savaşı devam etmektedir…

İngiltere yolculuğunda, kısa bir süreliğine, Kahire’ye uğrar…

Arkadaşlarıyla birlikte Kahire’de dolaşırken, el falına bakan, bir falcıya uğrarlar…

Falcı, ilginç kehanetlerde bulunur…

 

*     *     *

– “Şimdi, Fuadiye gemisiyle Port Said’e gideceğiz…

Port Said’den Kahire’ye, ondan sonra konvoyların oluşmasını bekleyeceğiz.

Savaş içerisinde, konvoy halinde giderlerdi İngiltere’ye…

Konvoyların etrafında da savaş gemileri…

Kahire’de, yirmi gün kalmak icap etti konvoy oluşuncaya kadar. O yirmi gün içerisinde geziyoruz tabii. Bir gün bir şey gördük, tabelâ, Palmis el falına bakan Profesör bilmem kim. Arkadaşlarla ‘gidelim bakalım’ dedik vakit geçsin diye. Gittik. Orada, bekleme salonunda bir büyük defter. Defterin bir yeri işaretlenmiş, açtık,Çörçil’in(Churchill) bir yazısı. Çörçil diyor ki, 1941’de yazmış:

– “Ben, Boer savaşı zamanında, Afrika’da, buradan geçtiğimde, bana, bir ülkenin sorumlusu olacağımı söylemiştin. Şimdi, İngiltere’nin Başbakanı olarak geldim. Savaşı kazanacağımızı söylüyorsun’’ gibi bir yazı.

Tabii insan, etkileniyor bundan.

Ben de içeriye gittim, adam elime baktı, dedi ki:

– “Sen, büyük bir yoldasın, gün gelecek bir devletin başkanı olacaksın’’.

İçimden güldüm ben. Dedim kendi kendime:

– “Galiba bu, her yabancıya aynı şeyi söyler. Altı çocuğun olacak, üçünü kaybedeceksin…’’ bu gibi şeyler…

Diğer arkadaşlara da baktı, çıktık dışarıya kendi aramızda gülüştük mülüştük. Sonradan bana sordular:

– “Etkilendin mi sen ‘devlet başkanı olacaksın’ dedi sana ve bunun için uğraştın mı?’’…

Hiç, aklımın kenarından geçmedi bile ve hâlâ dinleyenlere söylüyorum, fala inanmam. Geleceği Allah bilir, kul bunu keşfedemez. Martaval.’’

 

*     *     *

Sayın Denktaş, ‘Geleceği Allah bilir, kul bunu keşfedemez. Martaval’ dese de… Ne yazık ki, Kahire’li falcının söyledikleri, zaman içerisinde, gerçekleşmiştir…

Falcı, ‘altı çocuğun olacak, üçünü kaybedeceksin’  demişti…

Aydın – Rauf Denktaş çiftinin üç kız, üç erkek, altı çocuğu olur…

Ancak; ilk kızı Dilek ve ilk oğlu Münir, çocuk yaşlarda; Münir’den sonra gelen ilk oğlu Raif ise 34 yaşında aramızdan ayrıldı…

Devlet kuracaksın söylemi ise fala – falcıya inanmamakla birlikte, gerçekleşen bir başka kehanet olur…

*     *     *

Zorlu bir yolculuktan sonra, İngiltere’ye varılır.

Sonraki yıllarda devlet başkanı görevini üstlenecek olan Denktaş, hukuk tahsili için İngiltere’de bulunduğu günlerde, Demokrasi kavramı içerisinde yer bulan düşünce ve söz hakkının nasıl özgürce kullanıldığı dersiyle ilk kez, Hyde Park’ta tanışır.

*     *     *

– “İngiltere’ye gittiğimiz günlerde, evini bombardımandan kaybeden insanların tünelde underground tünelinde yattıklarını gördüm, yatakhaneydi tüneller, aileler orada yatıyordu hâlâ… O sıkıntılı günleri yaşadık.

Ekmek yemek için karne vardı…

Karne verirsin yumurta alırsın, yağ alırsın vesaire karnelere bağlıydı.

Bir yumruk gibi halkın, birleşmesi vardı, yardımlaşması vardı.

Çörçil’in(Churchill) o en zor günlerde yaptığı beyanatlar, halka moral vermek için söylediği sözler, sonradan geri baktığımızda görüyoruz ki bize bir hayat dersiydi bunlar yavaş yavaş… Bir şeyler öğreniyoruz. O sıkıntılı günlerde, o savaş günlerinde, Hyde Park’ta meselâ, Hyde Park, insanların içindekini dökeceği bir hürriyet meydanı gibi kullanılırdı…

Hyde Park’ta komünistlerin Çörçil’e ana avrat küfrettiklerini görürdük ve halk etraflarında toplanır kendilerini alkışlar…

Yani demokrasi dersini de oradan alıyorduk.

– “Bırakın insanları konuşsun, içinde ne varsa döksün sen doğruyu yap’’ derslerini oradan alıyorduk.’’

 

*     *     *

Perşembe günkü köşe yazımızda, devam etmek üzere.

 

Karkot Deresi’nden Silihtar’a… (5)
+ -

Yorumlar kapalı.