Tarih, 20 Temmuz 1974.
Sabahın ilk saatleri…
Türk Silâhlı Kuvvetleri denizden ve havadan çıkarma yapmaya devam ederken, Gönyeli ovalarına inen paraşütçülerimiz de hedef alanını belirleyerek, kara harekâtı için harekete geçmiştir…
Aynı saatlerde; Atalasa’da ki Rum Milli Muhafız Alayı Kampı – Genel Kurmay Başkanlığı ofisinde ve büyük bir telaş içerisinde saatlerdir telefon başında bulunan dört günlük Cumhurbaşkanı Nikos Sampson, nihayet, Yunanistan Silâhlı Kuvvetler Başkanı Bonanos’a ulaşmayı başarır…
Sampson; öfke ve telaş içerisinde yaşamış olduğu bu dakikaları, şöyle anlatır:
***
“Tuğreneral Yiorgitsis’in elindeki telefonu aldım ve Bonanos’a şunları söyledim:
– General, size Nikos Sampson konuşmaktadır…
Türkler, büyük askeri bir güçle saldırıya geçtiler. Şu anda Lefkoşa bombardıman altındadır. Bombalanan başlıca hedefler arasında havaalanı, askeri kamplar ve hatta Rum Milli Muhafız Alayı Kampı’ndaki Genel Kurmay Başkanlığı binası da bulunmaktadır…
Generalim, Anavatan Yunanistan’ın Kıbrıs’a karşı görevini yerine getireceği an gelip çatmıştır. Düşman saldırısını etkisiz bırakmak için Yunanistan’ın yardımlarını bekliyoruz.
Yunanistan Silâhlı Kuvvetler Komutanı Bonanos bana, şu cevabı verdi:
– Sayın Başkan, bizim bilgilerimiz Kıbrıs’a karşı bir saldırı gerçekleştirilmediği yönündedir. Yer almakta olan sadece Türk kuvvetlerinin bir tatbikatıdır ve…
General Bonanos’un bana söylediklerinden öfkeye kapılmış ve tiksinti duymuştum. Hemen konuşmasını kestim ve şunları söyledim:
– Bize bu söyledikleriniz nedir? Biz burada saldırıya maruz kalıyor, vatan topraklarını savunmak için savaşıyoruz. Siz ise tatbikattan söz ediyorsunuz. Atina’da siz ayakta uyumaktasınız. Bu sizin için utançtır Generalim.
Ve devam ettim:
– Şimdi telefon ahizesini pencereden dışarıya sarkıtıyorum. Sarkıtıyorum ki Türk savaş uçaklarının attıkları bombaların patlama seslerini duyasınız.
Ahizeyi gerçekten açık pencereden dışarıya sarkıttım. Türk uçaklarının attıkları bombaların patlama sesleri kadar makinelerinin çınlaması ve Rum Milli Muhafız Ordusu Genelkurmay Binası ve radyo evi ile çevredeki askeri kampa karşı pike yapıp dalışlarının sesleri, her şey net bir şekilde duyuluyordu. Telefon ahizesini bir süre dışarıda tuttuktan sonra yeniden içeriye çektim ve Bonanos’a şöyle dedim:
-Generalim dışarıda dünya başımıza yıkılıyor. Türk bombardımanının yarattığı bu gürültüyü işitmiyor musunuz?
Yunanistan Silâhlı Kuvvetler Komutanı biraz düşünür gibi yaptı ve bana cevap vermekte biraz gecikmesinden, etkilenmiş olduğunu anladım. Daha sonra bana şöyle konuştu:
-Topları dışarıya çıkarıp topçu ateşine başlayınız. Siz, Yunanistan’ı Türkiye ile savaşa sokacaksınız…
Bonanos’un bu kabul edilmez nitelikteki sözleri beni tiksindirmiş, iğrendirmiş ve terk edilerek ihanete uğrayacağımızdan korkmaya başlamıştım.
Sesimi çok yükselterek kendisine şöyle konuştum:
– Biz burada ölüm kalım savaşı vereceğiz. Biz burada ulusal saygınlığımız ve onurumuz uğruna savaşacağız. Eğer Yunanistan bizi ihanete uğratırsa, emin olunuz ki sorumluluk bütünüyle sizin olacaktır. Biz, General Bonanos, Kıbrıs’ımızı hiçbir uzlaşmaya yaklaşmadan savunacağız. Ben, ölene kadar savaşılması emrini verdim. Anavatanımızın askeri yardımını bekleyeceğiz. Şimdi size Tuğgeneral Yiorgitsis’i yeniden veriyorum, işler oyalamaya gelmez. Şunu bilmenizi isterim ki sizi ulusuna karşı hain olarak ilân etmekte tereddüt etmeyeceğim.
Bundan sonra telefon ahizesini Tuğgeneral Yiorgitsis’e verdim. O da Yunanistan Silâhlı Kuvvetler komutanım ikna etmeye çalışmaya devam etti. Türk kuvvetlerinin Kıbrıs’a karşı saldırıya geçtiklerini anlatmaya çalıştı. Ancak, Bonanos maalesef ikna olmak istemiyordu.
Tuğgeneral Yiorgitsis’in bürosunda bulunan yüksek rütbeli subayların tiksintisi giderek artmaktaydı. General Bonanos’un bu davranışını içimizden kimse izah edemiyordu. Kıbrıs’a karşı bir ihanet plânının varlığına kimse inanmak istemiyordu. Kimse, Kıbrıs’ın en kötü şekilde ihanete uğratılması plânının gelişme ve uygulama aşamasında olduğuna inanmak istemiyordu. Kıbrıs ve Yunanistan için tarihi olan o anlarda, Kıbrıs’a karşı bir ihanet plânının var olabileceğine ve bu plânda Yunanistan Silâhlı Kuvvetleri’nin rol aldığına kim inanabilirdi?’’
***
Kıssadan hissesi:
Kıbrıslı Türkler olarak bizler, bu ada coğrafyası üzerinde hep, 15-20 Temmuz 1974 arası süreci yalnızca kendi yaşadıklarımızdan gördük, bildik ve öğrendik.
Sampson’un anıları bize, ilk kez, – bugüne değin – aynı anlar içerisinde “karşı tarafta” neler yaşandığını bilmediğimiz, önemli bilgiler taşımaktadır.
“Karşı tarafta” nasıl bir “başıboşluk”, nasıl bir “sorumsuzluk” ve “serseri bir mayın”ın nasıl bir fütursuzluk sarmalında bu Ada’nın karnına bırakıldığının, ibretlik anılarıdır bunlar…
Devam edeceğiz…







Yorumlar kapalı.