Bizim yaşadıklarımızı özetleyen çok atasözü ve deyim vardır.
Sanırım, bugüne dair, en uygunu “ağlanacak haline gülmek” deyimidir.
Küçük bir adanın yarısında, yarım yamalak bir düzen.
Yanlış olan ne varsa, normal, sıradan, olağan kabul edilmiş.
Hafta sonu, doğal olaylardan bir kez daha payımıza düşeni aldık.
Zarar gören bölgeler oldu, yağışlar, hortumlar, afet yaşandı, gelin görün ki, ülkede sorumluluk alacak, harekete geçecek bir otorite yok.
Aylardır süren siyasi kriz, otoritesizlik, öncelik kaygıları, ne olursa olsun değişmiyor.
En büyük israf, zaman ve yine zaman.
Hükümet kurulamıyor, hafta içi, hafta sonu, gece veya gündüz, dur durak bilmeden, yapılacak o kadar çok iş var ki.
Bekleyen, biriken işler, zamanı daralan bütçe konusu, bu kadar lüksümüz yok.
Tüm bunların acısı çıkacak, elbette bu acıyı da en başta vatandaş çekecek.
Siyasiler, kendince önceliklerden vazgeçmiyor.
UBP hükümet kurma noktasına gelemedi, bunun sebeplerini iyice etüt etmeli.
Bu noktaya nasıl gelindi, bildik hatalara devam mı?
Kendi kurultayını bitiremeyen, kendi üyesini ikna edemeyen, Başkanını seçemeyen bir UBP.
Neden ve sonuç ilişkisini kurmak ve bir yerde durup bakmak gerekmez mi?
Ne olduğundan çok, neden olduğuna odaklanmalı.
Hükümet kurma görevi şimdi CTP de.
Görüşmeler, ziyaretler yapılıyor.
Erken seçim tarihli, seçim hükümeti hedefi ön planda.
Cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi, Maraş konusu için “bu konu Cumhurbaşkanının değil, hükümetin konusudur” deniyordu.
Peki, UBP dışında bir hükümet kurulursa, onca eleştiri ve tartışmanın ardından Maraş konusunda nasıl bir yol izlenecek?
En çok merak ettiğim konu bu.
Ve tabi ki, Maraş’la ilgili olarak Taşınmaz Mal Komisyonu’nun adres gösterilmesi, biliniyor ki komisyonda kaynak yok.
Maraş’la ilgili taleplere nasıl cevap verecek.
2020 yılının sonuna doğru giderken, çeşitli sebeplerden, boşa geçen bir yıl yaşandı.
Belki tekrar olacak ama ekonomi durgun, öğrenci yok, güneyden gelen yok, piyasada para yok.
KKTC’nin ekonomik anlamda uzun ve kısa vadeli planlaması, hatta yarına dair bir programı yok.
Günden güne artan, bugün için 34 milyara ulaşan, iç ve dış borç var ki kimsenin konusu bile değil. Mahfi Eğilmez, Türkiye’nin en önemli ekonomistlerinden biridir.
Sosyal medyada yaptığı paylaşımla, kulaklara küpe olması gereken bir hatırlatma yaptı.
Not aldım ve paylaşıyorum:
“Magna Carta’dan beri (1215) demokrasinin olmazsa olmaz (sine qua non) koşulu, hükümetin, halktan topladığı vergileri nerelere harcadığının hesabını kuruş kuruş vermesidir. Bu hesabın verilmediği yerde demokrasi yok demektir.”
Her açıdan tablo ortada, “demokrasimiz” diyoruz, ama demokrasiyi sadece sözlük anlamında yaşatıyoruz.
Şeffaflık, açıklık, güven, sorumluluk, saygı ve bedel ödemeyi göze alma.
Hesap verme yoksa, demokrasi de yoktur, yaşanan süreçte, hesap verilecek konu da, hesap vermesi gerekenler de çoklukta.
Erçin Şahmaran
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.