Erçin Şahmaran

Aidiyet (2)



Dünkü yazımda, aidiyet nedir, diye sormuş ve devam etmiştim.
Bir ülkeyi, insanlarını tanımadan, o ülkenin geleceği hakkında ahkâm kesmek, söz sahibi olmak bu kadar kolay olmamalı.
Ve samimi olmak gerek, bu ülkenin sadece sağladığı ayrıcalıklara ve imkânlara değil, tarihine, geleceğine, yıllarca yaşatılacak kültürüne, sahip çıkmak, saygı ve aidiyet duymak şart.
Bu durum, hayatını devam ettirmek için seçilen, her ülke için geçerli.
Ülkeme dair aidiyet;
Lefkoşa’dan, Yeşilırmak’a, Lefke’den, Karpaz’a, Girne, Mağusa ve İskele’ye kadar, tüm ülkeye bir bütün olarak bakmaktır.
Çetinkaya, Küçük Kaymaklı, Yenicami, Baf Ülkü Yurdu, Türk Ocağı, Mağusa Türk Gücü, “oyna GG” efsanesini bilmektir.
Bu ülkeye aidiyet duymak, Ciğerci Ahmet, Saffet Anibal, Becerikli, Gaveci Guşo, Çoronik, Fırıncı İlker’dir.
Kemal Tunç, Osman Alkaş, Erol Refikoğlu, Fikret Demirağ, Kutlu Adalı, Ali Nesim, Yaşar Ersoy, Yücel Köseoğlu, Osman Balıkçıoğlu, Alekko ile Caher, Solinacı Cemal Dayı’dır, Kamil Gözay’dır.
Dr. Küçük, Rauf Denktaş, Özker Özgür, Ahmet Mithat Berberoğlu, Ziya Rızkı, Burhan Nalbantoğlu, Osman Örek’tir.
Dillirga’dır, feslikan’dır, al yemeni mor yemeni’dir, gönülleri fetheden Lefkoşa’nın gençleridir, molehiya, tarhana, şeftali kebabı, ekmek kadayıfı, kolakas, hellim, pirohu, ceviz, karpuz, turunç, incir, kabak macunudur.
Lefkara, sele, sepet, sesta, hasır iskemledir.
Gancelliyi, mavro yerimoyu, gadsavidayı, gavroyu, beytambalı, hasba çıkarı, bilmek, anlamaktır.
Bir yaz akşamının en güzel saatlerinde, hafiften gelen serinlikte, bir balkonda, mis gibi yasemin kokusu ve sade bir gave, soğuk bir limonata, uzayıp giden sohbetler. 
“Napan, napayım sen napan, napayım aha, idare eder, durumlar ne be gardaş” diyaloglarıyla birbirini anlamak ve anlaşmaktır.
Neneler, dedeler, çocuklar, torunlar, akrabalar, komşular, birbirine bağlıdır.
Bu ülkeye aidiyet duymak, bağlanmak, gönül bağı ile saygı duymak, bir şekilde bu ülkedeki kaynaklardan sırf yararlanmak değildir.
İki ayrı yazıda anlatmaya çalıştım.
Elbette, dahası var, bu ülkeyi, bu ülkede yaşamanın güzelliğini, bu ülkeye bağlanmayı, örnekler verdiğim değerleri ve değerli insanları, bu yazılara sığdırmak mümkün değildi.
Dahası, fazlası, tabi ki vardır.
Ve bu ülkeyi, sadece doğası, sadece sessizliği, iklimi, yaşam koşulları, kimlik kartı, sağladığı maddi, manevi kazançlarla anlamak mümkün değil.
Kendini ait hissetmek gerek ve iki yazıda anlatmaya çalıştığım gibi aidiyet duymak gerek.
Bu kültüre uyum sağlamak, hoşgörü, anlayış, saygı, yıllar içinde oluşmuş, oturmuş, demokrasi, demokratik değerler, teamüller, her ne kadar sarsılmış olsa da kökleri yerinde duruyor.
Bu kökleri bilmeyen, önemsemeyenler ise her zaman, her yerde sırıtıyor.

 

Aidiyet (2)
+ -

Yorumlar kapalı.