Bazı olaylar vardır, dünyanın bir başka yerinde olsa da yüreğinizi yakar.
İçiniz burkulur, boğazınız düğümlenir, hayatı sorgular, hiçbir tat almazsınız.
Bu acılar dinmez aslında, zaman en iyi ilaçtır denir, ama zaman da ilaç olmaz.
Kimsenin acısını, yarasını deşmek, tazelemek gibi bir niyetim yok.
Ateş düştüğü yeri yakar derler, fakat bazı acılar yakmakla kalmaz, boş bakarsınız, baksanız da göremezsiniz, her zaman bir yanınız eksik ve ezik olur.
Yarımsınız, tam olmak yoktur artık, içten, kana kana gülüşler yoktur.
Eksiksiniz, eksilirsiniz, her gün aynı yerden geçmek, aynı yere bakmak, aynı olanları görememek, hep aynı yerde, hep aynı hatırayı hissetmek, yaşatmak, aynı yerde, hep aynı düşünceye dalıp gitmek.
Hiçbir şey eskisi gibi olmaz, hayat mutlaka devam eder, edecektir, zordur, istense de istenmese de zaman akıp gidecektir.
Söylediğim gibi, bazı acılar, nerede yaşanırsa, yaşansın, içinizi burkar, hayatı ve sorun diye düşündüklerinizi sorgulatır.
Kendimi bildim bileli, Alayköy’de yaşıyorum.
Her yer gibi değişti, değişiyor.
Eski yaşam alışkanlıkları burada da yok.
Merkeze yakın, göç alıyor, göç veriyor, eski insani ilişkilerden eser yok.
Toplumsal, kültürel, yapı günden güne farklılaşıyor, insanlar yabancılaşıyor.
Ancak oturmuş ve yerleşmiş nüfus değişse de insan ilişkileri belli bir düzeyin altına inmiyor.
Bazı kötü ve iyi olaylar insanların ortak noktası olabiliyor.
Her şey bir yana, insan olduğunuzu hatırlatıyor.
Üzüldük, üzülüyoruz, buralar yine yangın yeri.
Yine, dudakların, gülüşlerin bir kenarı buruk, yine uğruna emekler, saatler, günler, aylar, yıllar harcanan her şey boş.
Bu noktaya geliyor, bunu düşünüyorsunuz.
Gencecik insanlar, boş yere kopuyor hayattan.
Bu kadar kolay, bu kadar basit.
Tekrar edeyim, kimsenin yarasını deşmek, acısını hatırlatmak gibi bir niyetim yok.
Tek derdim, anmak, saygıyla yâd etmek, hatırlamak ve hatırlatmak.
Bu ülkenin kuralsızlığına, kural tanımazlığına, otoritesizliğine ve gerçek kimliğimize, en çok trafikte rastlarız.
Yüzleşiriz, ders almayız, nutuklara, suçlu aramaya, sorumluluktan kaçmaya, gerçeklerle karşı karşıya gelmemeye çalışırız.
Hepsi üzücüdür, birden fazla örneği vardır.
Fakat beni en çok etkileyen erken gidişlerdir, gençler, çocuklar, arkadaşlarımız, tanıdıklarımız, upuzun bir hayatı bırakarak, bu dünyadan göç etmeleridir.
Alayköy’ün unutmadığı, unutamayacağı erken gidişler vardır.
Gencecik insanlarımız, derin iz ve yaralar bırakarak, yaslar yaşatarak gittiler.
2011 Eylül’ünde, yine bir trafik kazasında, Mustafa’mız gitti, Mustafa Akdöl, 1993 doğumlu, 18 yaşında, liseyi yeni bitirmiş, askere gitmek için gün sayıyordu.
2017 Haziran’ında, Kübra’mızı kaybettik, Kübra Ulu.
22 yaşında gencecik bir fidan, yine trafik kazası.
Birkaç gün önce, bayramın ilk günü, Alayköy’e bir ateş daha düştü.
Ahmet’imizi kaybettik, 24 yaşında, yine trafik kazası.
Bir kez daha sözün bittiği yerdeyiz.
Üzgünüm, üzgünüz, acımız büyük, yastayız.
Erçin Şahmaran
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.