Şu bakış açısını çok sıradan buluyorum.
“Kıbrıs zorlu bir dönemeçte” hele seçim zamanları, “bu seçim tarihin en önemli seçimi”.
Seçim olsun olmasın, hayat devam ediyor, zorluklar, elbette sorunlar da devam ediyor.
Sorunlar devam etmekle beraber, çözülmeye de mahkûmdur.
Her konu, içinde bulunulan ortamdan bağımsız, her zaman önemlidir.
Sorunlar, evlerden, köylerden, şehirlerden ve genel olarak ülkeden çözüm bekliyordur.
Resmin daha geniş tarafında, ülkeler arası sorunlarda, diyalog, diplomasi ve iş birliği ile çözüm önceliklidir.
Birçok nedenle Kıbrıs adası önemli.
Bu önemin en belirgin sebebi, Kıbrıslı Türklerin yıllarca verdiği mücadeledir.
Ada kazanılan, “söz hakkı” bu mücadelenin karşılığıdır.
Doğu Akdeniz’de gerginlik tırmandı, bir yerde yavaşladı gibi. Gerginliğin ortaya çıkışı nasıl oldu?
Rum tarafı, ada etrafındaki doğal kaynakları işletmek için anlaşmalar yaptı. Bu anlaşmaları, Kıbrıs Türk tarafının katkısı olmadan, bu konuyu hiçe sayarak yaptı, yapmaya da devam ediyor.
Birçok ülkeyi, Türkiye ile karşılaştırmak ve güç almak için, bu konunun tarafı konumuna getirdi.
Batılı şirketler, bu sorunlu bölgede, sondajlar yaptı, birçoğu, sorunlu bölgenin, sıkıntıları ile yüzleşti.
Yunanistan, başta Kıbrıs, Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki sondaj çalışmaları ve adalarla ilgili konulardan, bu gerilimli ortama ortak oldu.
Türkiye’nin sorunlu olduğu ülkelerle anlaşmalar yaptı.
ABD kendi iç sorunlarıyla ve seçim süreciyle, konuların dışında gibi görülse de, Kıbrıs Rum tarafına silah ambargosunu kısıtlı da olsa kaldırarak, oyunun içinde kalmayı hedefliyor.
NATO, AB, Almanya’nın arabuluculuğu, cılız kaldı.
Fransa, ABD’nin yerine ortaya çıkarak, bölgede rol kapma derdine düştü.
ABD ve Fransa’nın hamlelerine, Rusya elbette kayıtsız kalamazdı.
Rum tarafı ve Anastasiades, şimdi ABD ve Rusya arasında bir denge kurmak, belki de seçim yapmak zorunda kalacak.
Bu sarmal içinde, ara sıra diyalog ve arabuluculuk çağrıları duyulduğu da oldu.
Türkiye yönetimi, Oruç Reis araştırma gemisini, bakıma alındı diyerek, geriye çekti ve diyaloğa bir kapı açtı.
“İşbirliğine hazırız” mesajları verildi. Ve iş birliği için ilk adım atıldı. Olması gereken de buydu.
Çok bilinmeyenli bir denklem, hem masada, hem sahada, hem de ortak çıkarda buluşma gayretleri, diplomasi ve uluslararası ilişkilerle şekillendirilmeye çalışılıyor.
Kıbrıs Türk tarafı, Kuzey Kıbrıs, KKTC, bu denklemin için de yok.
Bu noktaya nasıl gelindi? Kıbrıs Rum tarafı, tek muhatap Türkiye politikasında, amacına ulaştı mı?
Bu netice tek taraflı yanlışlarla ortaya çıkmış değil. Bu bir gerçek. Bir diğer tarafta ise, kolaycılık ve ezberlenmiş sloganlarla şekillenen anlayışlar.
Sorumluluk almadan, nasıl olsa birileri yapar kolaycılığı ile söz hakkı dahi istememek. Gerek ülke içi gerekse yazının başında özetlediğim bölgesel konularda, Kuzey Kıbrıs siyasetinin üretimsizliği söz konusu.
Üretim yok, planlama, ön görü yok, sadece birbiri ile çatışan, suçlama üzerinden, kolaycılığa kaçan bir ezber var.
Yerelleşmiş, yıllarca değişmemiş, politik çekişmelerden, ileriye gidilemiyor.
Popülist kararlardan, seçim ve oy kaygısından, kim başını kaldıracak ve bu konularda sorumluluk alacak.







Yorumlar kapalı.