Hafta sonu anlattığımız hikâye ile, beraber yaşadığı bir halkın olmaya da ayrılmaya kalkışır da kendinin ulusal ülküsüne zarar verir korkusu ile kendi kaderi hakkında söz söyleme yetkisi olmadığını iddia etmek üzere halk bile olmadığını söylemek, ne türden bir politikadır? Mademki ortada komünist partisi olmak iddiası var, Lenin’e başvuracağız, çaresiz! O diyor ki:
“Ezen bir ulusun üyesi, küçük ulusun ilgisinin kendi devletine, ya da komşu bir devlete veya kendine (yani bağımsız) dahil olup olmadığına, ‘ilgisiz’ olmalıdır. Böyle bir İlgisizlik olmadan, o bir sosyal demokrat DEĞİLDİR (X)” diyor. (116) “Ezen ülkelerin işçilerinin enternasyonalist eğitimi, zorunlu olarak, her şeyden önce ezilen ülkelerin özgürlüğü ve ayrılması ilkesinin savunmasını içermelidir. Yoksa ortada enternasyonalizm diye bir şey kalmaz. Bu propagandayı yapmayan ezen bir ulusun sosyal demokratını, emperyalist ve alçak saymak, hakkımız ve görevimizdir…
Bunun karşıtı olarak, küçük bir ulusun sosyal demokratı, ajitasyonunun ağırlık merkezini, bizim genel formülümüzün son sözcüğü üzerine getirmelidir: Ulusların “serbestçe kabullendiği birlik.” (2)
Neymiş? Ayrılma hakkı dahil, her halk kendi kaderini kendi belirlemeliymiş ama “büyük” halkınkiler, “ küçük halkın” ayrılma da dahil her hakkı olduğunu kabullenmezlerse emperyalist ve alçak olarak kabul edilmeli imişler! “Küçük halkın” sosyal demokratları da gönüllü birlikte kalmayı savunmalıymışlar!
Bizim “küçük”ler, bihakkın bu görevi yapıyorlar, amenna…
Peki? Karşı taraftaki “büyük” ne yapıyor?
İşin ustasına göre “emperyalist ve alçak” bir politika izleyerek, “küçük halkın” kendi kaderi hakkında söz söyleme yetisi olmadığını ileri sürmek üzere, ona “halk” denilmesinin bile önüne geçmeye çalışıyor!
Buna rağmen, onunla işbirliğini savunan, “küçük halk”ın sosyal demokratı olabilir mi? Olur… Yalnız bizde değil, dünyada da olmuştur.
“Ezilen uluslar arasında, bağımsız parti olarak proletaryanın ayrı örgütlenmesi, bazen, yerel milliyetçiliğe karşı öylesine keskin bir mücadeleye yol açar ki, bu perspektif çarpıtıl makta, ve ezen ulusun milliyetçiliği, unutulmaktadır”. (12) diyor adam yüz yıl evvelden…
Neymiş? “Ezilen halk”ın küçükleri, gözlerini karartıp, ezen halkın milliyetçiliğini unuturmuşlar! Bre aman… Ve hiç üstlerine vazife olmamakla birlikte, kelleyi koltuğa alıp, bile bile ve o şartlarda bile, “birlik” derlermiş! “ Kaderimizi ortaklaşa belirleyelim. Ayrıca egemenlik talebi, ülkeyi böler, gericiliktir!” zannederlermiş! Öyle mi? Buyurun:
“Polonyalı yoldaşlarımız, ulusların kendi kaderlerini tayin yerine ortaklaşa tayin iddiasını o kadar beğeniyorlar ki… Bütün gericiler ve burjuvalar, belirli bir devletin sınırları içinde zorla tuttukları uluslara, ortak bir parlamentoda, kaderlerini ‘ortaklaşa tayin etme’ hakkını, tanırlar. Wilhelm II de Belçikalılar’a, Alman İmparatorluğu’nun kaderini, bir ortaklaşa Alman parlamentosunda ‘ortaklaşa tayin etme’ hakkını tanıyor… Eğer bu (tavır NB) bu kadar yürekler acısı olmasaydı, gülünç olabilirdi!” (1)
Pekiiii? Ne yapalım? Bölsünler?
Yazar, Demokrasilerde gericiliğin ağır basabileceği yolundaki “İtirazın” sorunun özünü perdelemeye yönelik, çocukça bir İtiraz olduğunu dile getirip. “Tam tersine, böyle bir hakkın tanınması, uluslararası güven ve işbirliğini artıracağı için, devleti güçlendirir” de demiş mübarek adam yüz yıl önceden. Yukarıda da alıntısını verdik: Ne karar vereceğini halkın kendisi bilir, sizin herkese elbise biçme yetkiniz de yok, da diyor…
Bu, küçük halkın milliyetçiliğini desteklemek demek değil mi? Evet… Çünkü:
“Bize deniliyor ki, ayrılma hakkını destekleyerek, ezilen ulusların burjuva milliyetçiliğine destek oluyorsunuz. Bizim cevabımız şöyle: Ezilen ulus burjuvazisi, ezen ulusa karşı mücadele ettikçe, biz her zaman için, her durumda ve herkesten daha azimle, onun taraftarıyız; çünkü biz, ezginin en ateşli ve en tutarlı düşmanlarıyız. Eğer ezilen ulusun burjuvazisi, kendi burjuva milliyetçiliğinin çıkarları için savaşıyorsa, biz buna karşıyız. Ezen ulusun ayrıcalıklarına ve zorbalıklarına karşı savaşırız, ezilen ulusun kendisine ayrıcalıklar aramasını da, asla hoş görmeyiz”.
İmdiii…
“Olmaya da kendi kaderini belirlemeye kalkıp, ENOSİS’e karşı çıkar da biz da onun yüzünden anavatanımızla birleşemeyiz, ön yargısı ile ‘böyle bir hakkı yoktur’ demek üzere kılıf yaratmak maksadı ile dini, dili, tarihsel geçmişi, gelecekle ilgili tasavvuru, ve kendi ayrı pazarı olmakla, ekonomisi farklı bir insan topluluğuna ‘halk değil, cemaat, toplum’ diyeni, anlarım! Ama onun oyununa gelen yukarıdaki sıfatlardan hangisi ile tanımlanmalıdır? Bilmem.
Siz karar verin… Emperyalizm ajanı mı? Karşı taraf milliyetçiliğini göremeyecek kadar gözü körelmiş mi? Acınacak halde düşmüş zavallı mı? Alçak mı?
Hiçbiri de bana ait değil…
Bu adada bir tek halk ve iki cemaat yoktur! İki ayrı halk vardır. Bırakınız endek göndeği! Rum ağzı ile Türkçe konuşmayın… Bu bana ait işte…
Bu Kıbrıs Solu değil, Helen Sağı…
Not: Alıntıların yanındaki numaralar, 1992de yayınladığım Kıbrıs’ta Ulusal Sorun isimli kitabımdandır. Kaynakça bölümüne bakarak, orijinal kaynağı görebilirsiniz.
Yorumlar kapalı.