Osman Güvenir
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Çadır sınıflar

Çadır sınıflar



   6 Şubat’ta Hatay’da meydana gelen depremde 50 bine yakın insan can verirken, okullar ve öğrenciler de nasiplerini aldılar. Hemen hemen her binada hasar görüldü. Bu arada yıkılan okul binaları, bir başka acı gerçekle yüz yüze bıraktı Türkiye’yi. Üstelik bir de beklenmedik sel bastı o bölgeyi.
   Ne yani… Üç kağıtçı müteahhitler bina yapımlarında malzeme çalacaklar da okul yapımlarında çalmayacaklar mıydı? Özellikle geçmiş iktidarlar döneminde yapılan binalar hepten çöktü. Bence yıkımlardan şimdiki iktidarı suçlamak vicdansızlık olur. Çoğu binalar geçmiş iktidarlar döneminde yapılmadı mı? Şimdi bilirkişiler nazarlarını İstanbul’a çevirdi. Gerçekten düşünemiyorum İstanbul’da öyle bir deprem ve yıkım olabileceğini.  Düşünmek de istemiyorum. O güzelim kentin viraneye dönmesi çok acı olur.
   Bizdeki okullara gelecek olursak… Rumlardan kalma binalar, gerçekten eski binalardır. O binalar eski filandır ama malzemesinden çalınmamıştır. Çünkü Kıbrıs insanı bu tür hırsızlıklara tevessül etmez. Türk veya Rum olsun etmez.
   Hatay depremini bizzat görerek ve acıları yaşayarak melek öğrencilerimiz için canla başla çalışan Eğitim Bakanı Nazım Çavuşoğlu’nu takdir ediyorum. Gördü, yaşadı ve hissetti. Ama maalesef melek öğrencilerimizi kurtarmaya imkanı ve gücü yetmedi.
   “Bizde okullar yıkılır mı?”diye bir soru geliyor akla. Bizzat görmedim ama değişen görüş ve yaşanan gerçekler, okullardaki çatlaklar, Nazım Çavuşoğlu’nu tedbir almaya mecbur bıraktı.
   Muhalefet devamlı eleştiriyordu depremden önce Nazım Çavuşoğlu’nu.
   “Okul binaları hasarlıdır, çocukların başına yıkılabilir” diyorlardı.
   Depremden sonra Çavuşoğlu, hasarlı ve tehlikeli gördüğü okulların öğrencilerini çadır sınıflarda ders yapmaya zorladı. Bu da mecburiyetten… En azından olası bir felaket meydana gelmezden önce önlem almış oluyor. Lakin şimdi de muhalefet çadır sınıfların resimlerini çekerek, “Nazım Çavuşoğlu öğrencileri çadır okullarda okutuluyor” diyorlar. Bu nasıl bir iş?
   Ben Nazım Çavuşoğlu’nun doğru yaptığını düşünüyorum. Şimdi yeni projelerle yeni binalar yapılacak. Bereket versin ki okulların yaz tatiline girmesine çok az bir zaman kaldı. Sıkınız dişinizi çocuklar, bu zor günler de geçecek. En azından sizler de birer melek olmazsınız.
   Ben olaya başka açıdan bakmak isterim… Çadırlarda ders yapmak hiç de kolay değildir. Özellikle kavurucu sıcaklar başlayınca, loş bir mekanda ders yapmanın ne olduğunu tahmin edebiliyorum.
   Çadırlar bana 1963 olaylarındaki göçmen çadırlarını hatırlattı. Binlerce göçmen Küçükkaymaklı’dan Hamitköy’deki göçmen çadırlarına yerleşmişti. O insanların göçmen çadırlarına yerleşmeleri Rumların, Türkleri evsiz barksız bırakmasındandı. Bir de mermilerden ve can korkusundan. Ama şimdiki okul çadırları, bambaşka bir şey.
   Bereket versin ki fay hattı, Kıbrıs’ın altında kırılmadı. Bu, öyle bir fayın kırılmayacağı anlamına gelmez. Kimi jeolog Kıbrıs’ın fay hattı üzerinde olduğunu söyler, kimisi de Kıbrıs için tehlike yok der.
   Hatırlıyorum… Bizim henüz ilkokulda okuduğumuz günlerde (sanırım 1953’tü) Baf’ta bir deprem olmuş ve bir kısım insan hayatını kaybetmiş, bir kısmı da yaralanmıştı.
   Deprem, yerin altında sinsice kendini göstermeyen büyük bir düşman gibidir. Ne zaman saldıracağı veya depremi yaratacağı belli değil. O zaman Baf’ta deprem olmuş ama, binalar da yığma taştan yapılıyordu.  Beton binalar daha sonra insan hayatına girmeye başlamıştı.
   Herhalde Eğitim Bakanı Nazım Çavuşoğlu, bu yaz da hiç boş durmayıp okul inşaatları ile bir zaman geçirecek.  Zor, emek isteyen ama insana iç huzur veren bir çalışma…
   İnsanın başına felaket gelmeye görsün. Geldikten sonra ne anlamı var alınacak önlemlerin?
   Çadır okul ve sınıflarını hiç yadırgamamak lazım. Madem kendi gerçeklerimizle hesaplaşıyor ve önlem alıyoruz, mesele yok. Önemli olan sorunlara duyarlı olmaktır.
   Hayat bize bunu da gösterecekti… Uçup giden meleklerimizin sıra sıra tabutlarını ve mezarlarını da gösterecekti. En büyük dileğimiz başka insanların başına gelmemesi böyle felaketlerin. Hâlâ daha Hatay’da yerle bir olan binaları televizyondan gördükçe sinirlerimiz bozuluyor. Bir tefrika gibi yayınlanan acı günleri ve mahvolan hayatları okudukça biz de mahvoluyoruz.
   Yaşanmış gerçeklerden ders alarak çadır okulların varlığına şükretmeliyiz. Bunun başka izahı yok. Kabul etmek lazım… Acılar üstüne siyaset yapılmaz. Yapılmamalıdır da… İşte çadır sınıflar, işte bizim gerçeklerimiz, işte yaşadıklarımız…
  

Çadır sınıflar
+ -

Yorumlar kapalı.