yonetici
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Yazarların sığınma evi

Yazarların sığınma evi



İnsanın kendine dair yaşam alanları içinde kendi giz alanına dalıp gittiği, yazdığı, çalışabildiği, okuduğu, kısacası edebiyatın o sonu olmayan dünyasına kendini savurabildiği bir özel alanı olmalı. Burası belki evin bir köşesi, belki biteviye bir ev, belki bir kulübe, bir yardımcı ev, ya da bir ofis…

O alanını da kendi rahatlığına göre düzenleyebilmeli, rahatça okuyabileceği bir koltuk, masasında kalemleri, kâğıtları, notları, fonda hafiften kendisini motive edecek bir tını, belki düzen, belki dağınıklık, ama rahatlık…

Türk edebiyatında “Kara Anlatı Yazarı” olarak tanınan Vüs’at O. Bener, Çankaya’daki çalışma evi ile ilgili “Burası benim sığınma evim, yazı işliğim, küçük evim der.

Bir başka edebiyatın devi İlhan Berk’in de iki çalışma evi olduğunu biliyoruz. Birisi yarım bodrum, diğeri de bahçe içinde bağımsız bir birim. Çünkü mekân, bir yazarın zaman kavramından koptuğu tek yer olarak gösterilebilir.

Bir örnek de Nobel ödüllü Türk yazar Orhan Pamuk’tan verelim. Çalışma odasında notlar ve defterler arasında kaybolan Pamuk, romanlarının ilk cümlesini 50 ya da 100 kez yeniden yazdığını söylüyor. Kareli deftere el yazısıyla yazan Pamuk, “Hep en zoru ilk cümle, çok acı veriyor” diyor. Bir sayfayı doldurduktan sonra yandaki sayfayı boş bırakıyor ve daha sonra buraya düzeltme notlarını alıyor. Defterlerini daha sonra bir daktilografa gönderiyor ve bu düzeltme işlemini birkaç kez tekrarlıyor.

Ayşe Kulin’de en üretken yazarlardandır. Yazarken bir yer aramayan Kulin, dizüstü bilgisayarıyla her yerde yazabilen isimlerden biri, kendisi “Havaalanlarında, uzun otobüs yolculuklarında, her zaman her an her yerde üretebiliyorum ve gürültülerden kendimi ayırt edebiliyorum. Kafamı işime verdiğim zaman gürültü bana fazla dokunmuyor” diye anlatıyor bu durumu.

Ben hep merak etmişimdir okuduğum yazarların çalışma ortamlarını, bir süreden beridir de biyografik eserleri okuyarak, onların yazım alanlarını öğrenmeye çalışıyorum. Yazarlar eserler vermek için bu alanlarını yaratırlarken, bizler de kendi hayatlarımızda gündelik hayatın karmaşasından uzaklaşmak adına böylesine kaçış limanları yaratmalıyız.

***

Bir Söz…

“Gelişen Türkiye’nin insanları balkonu anlamadı. Onu salona, yatak ya da oturma odasına dahil ederken metrekare kazandığına sevindi de, her evden bir düş odası eksildiğini fark etmedi.”

(Enis BATUR)

***

Bir Film…

Tatlı Dillim

Uzun zamandan sonra izledim Ertem Eğilmez’in yönetmenliğini yaptığı “Tatlı Dillim” isimli sinema filmini. Yeşilçam’ın o güzelim filmleri her izlediğimde aynı hazzı veriyor bana. Günümüz filmlerinden daha çok seviyorum bu çalışmaları. 1972 yılında çekilen bu filmde, başrolleri Filiz Akın, Tarık Akan, Zeki Alasya, Metin Akpınar, Kemal Sunal, Hulusi Kentmen, Münir Özkul, Halit Akçatepe gibi Türk sinemasının devleri paylaşıyor. Ertem Eğilmez’in şirketi Arzu Film imzalı filmin konusu ise şöyle:

“Basketbol takımının yakışıklı ve çapkın oyuncusu Ferit (Tarık Akan) takımının kamp yerine ulaşmaya çalışırken bir köy öğretmeni olan Emine’nin (Filiz Akın) saman arabasına çarpar ve aralarında bir ilişki başlar. Kamp sonrasında da köyde kalan Ferit, Emine’yle köy usullerine göre evlenir. Ancak kısa bir süre sonra sıkılarak kendisini ziyaret eden arkadaşlarıyla birlikte eski sorumsuz hayatına döner ve Emine’yi unutur. Emine aradan çok zaman geçip de Ferit dönmeyince onu aramak için kente gelir ve Ferit’in babasından gerçekleri öğrenir. Sorumsuz ve havai Ferit’e bir ders vermek için baba ve Emine bir oyun kurarlar. Emine tüm görüntüsünü değiştirerek ‘Emine’nin ikiz kardeşi Mine’ kimliğiyle Ferit’le tanışır ve onu kendisine âşık eder. Mine, Emine’nin tam karşıtıdır: bencil, sorumsuz, insanları hafife alan ve dalgacı bir kadın. Ferit Mine’ye âşık olduğunu Emine’ye söylemek için köye döner. Bu sırada köy çocukları arasında kuşpalazı salgını vardır ve tıp öğrencisi olan Ferit, Emine ile birlikte çocukları kurtarmak için uğraş verir. Bu süreçte asıl âşık olduğu kişinin Emine olduğunu fark eden Ferit, Mine’den ayrıldığını söylediğinde her şey açığa çıkar ve film mutlu sonla noktalanır.”

***

Bir Şiir…

LAVİNİA

Sana gitme demeyeceğim.

Üşüyorsun ceketimi al.

Günün en güzel saatleri bunlar.

Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim.

Gene de sen bilirsin.

Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,

İncinirsin.

 

Sana gitme demeyeceğim,

Ama gitme, Lavinia.

Adını gizleyeceğim

Sen de bilme, Lavinia.

(1957 / Özdemir ASAF)

Yazarların sığınma evi
+ -

Yorumlar kapalı.