Halka yaşatılan azaptan sonra, ek mesailerde değil, kesinti mutabakatıyla eylemler cuma günü sonlanırken kaldırıldı…
Peki saatler boyu süren eylemlerin maddi ve manevi zararının bilançosu nedir?.. Sadece sağlıktaki zararın yüzbinlerce TL olduğunu yetkili bir ağızdan dinledim… Dilerim şimdi bir hükümet yetkilisi de çıkar ve çalışma hayatındaki bu serüvenin bedelinin ne olduğunu halka açıklar…
***
Dörtlü koalisyon hükümeti başarılı bir performans sergileyemiyor… Nasıl başarılı olsun ki?.. Ekonomik kriz dolayısıyla kronik toplumsal sorunlar daha bir zıvanadan çıkarak kontrol edilemez duruma geldi… Bu birincisi…
İkincisi ise, sorunların denetim altına alınıp çözümlenebilmesinde en önemli enstrüman olan devlet çalışanları, etkin organizasyonları ve ısrarlı eylem eğilimlerinden dolayı, hükümetin kontrol ve yönetiminden çıkmış durumda… Ekonomik kriz berdevamdır. Ve bu örgütlü zümrenin her an ne yapacağı hiç de belli değildir…
Muhalefette iken yasa gücündeki emirnamelere şiddetle karşı olan ve bu konudaki muhalefetini konuşmalarıyla meclis tutanaklarına geçirten Başbakan Tufan Erhürman, acil durumların gereğine uyarak o kararnamelere başvurunca, üstelik de tedbirlerini alırken paydaşlarla istişare gereğini duymayınca, “dün dündür, bugün ise bugündür” çağrışımlarının odağına oturdu…
***
Halk “grev” olaylarından artık nefret ettirildiği için sendikalar yaptıklarının “grev” değil, “eylem” olduğunu öne sürdüler. Siz asıl acı çektirilen halkın algısına ve değerlendirmesine bakınız: İşten çekilmenin ve işleri durdurmanın adını ne koyarsanız koyunuz, yapılanlara “grev” gözüyle bakılır. Girişimlerinin grevle ilgisi olmadığını öne sürenler, hastanelerde hastaların bakımını yapabilme adına oluşturulan acil organizasyonlara “grev kırıcılığı” gözüyle baktılar. Buna ne buyurulur peki?..
***
Bazı gerçekleri anımsatarak sürdürmeliyim şimdi konuyu: AB kültürünü içselleştirdiklerini öne süren kimi sendikacımızın samimiyetlerine inanasım gelmiyor doğrusu… Çünkü AB çalışma hayatı kriterlerine göre sendikalar genel kurullarında karar üretmeden grev dahil hiçbir genel eyleme gidemezler…
AB kültürünü içselleştirdiklerini öne süren bizimkiler ise nisabın bile sağlanamadığı genel kurul toplantılarında belirlenen o yönetim kurullarında tüm üyeleri adına grev ve genel eylem kararları alabiliyorlar…
Tabii ki, dünya da şaşırmaktadır ülkemizin bu hallerine… Örneğin CTP’nin iktidarda olduğu bir dönemde Dünya Bankası tarafından hazırlanan o hasıraltı edilmiş ünlü raporda sendikacılığımız yerden yere vurulmuş ve sendikaların devlet üstü bir güce dönüştürüldüğü vurgulanmıştı…
***
Döviz patlamasından kaynaklanan ekonomik krizin altını önemle çizmeliyim… Ülkenin bu krizin sarmalında bunalımlar içinde olduğu olağanüstü bir ortamda sendikaların da kendi adlarına toplumsal duyarlılıkları olmalı. Çünkü alacakları eylem kararları durumu daha da içinden çıkılmaz boyutlara taşırsa, sendikacılık sempati değil antipati toplar… Halk, yoğunlaşan sıkıntılarının sorumlusu olarak yaşamı durduran ve daha bir zorlaştıran sendikacıları görür… Sıkıntılar eylemlerle pompalandıkça demokrasi de tehlikeye girer…
***
Saatler boyu ekonomik ve sosyal kriz ortamının manzaraları olmaması gereken durumlarla yüzleştirildik… Bu manzaraların fotoğrafları gazete sayfalarına yansıyarak toplumsal hafızaya kazındı… Hastaları tedavisiz ve bakımsız bırakmak Hipokrat Andı’nın hangi kelimesiyle örtüşür Tanrı aşkına?.. Hastalar şantaj öznesi yapılamaz..
Kaçakçıların ekmeğine yağ süren, toplumsal sağlığı mahveden ve devlet gelirlerinin de canına okuyan gümrük kontrollerini kaldırmak, gümrük kapılarını başıboş bırakmak bu kriz ortamında sorumluluk ve yurtseverlik duygusunun alabildiğine zayıfladığının göstergesi değil miydi?..
Tek havaalanını uçuş trafiğine kapatmak, binlerce yolcuya yaşatılan azabın yanı sıra bu ülkenin itibarını ayaklar altına almaktan başka neydi ki?..
Manav tezgâhları boşalmışken, var olan ürünler de mutfaklara taşınamayacak denli kalitesizken,Mersin’den gelen taze sebze ve meyve yüklü kamyonlar limanlarda mahsur bırakıldı…Kuruşa kurşunun atıldığı bu kriz ortamında haklı bir açıklaması olabilir miydi bu durumun?..
Sebze ve meyvelerin piyasaya ve tüketiciye ulaştırılmasına engel konulması, 1974 öncesi faşist Rum rejiminin abluka altındaki Türk halkına reva gördüklerini çağrıştırdı maalesef…
***
Sendikacıların ek mesailer konusundaki katı tavrı, ülkemizdeki olağanüstü durumun gerektirdiği esnek ve anlayışlı tavırdan çok uzaktı… Bu tür bodoslama gidişlerde, değil ek mesai ücretleri, maaşlar bile tehlikeye girebilir.
Ekonomik kriz dolayısıyla ülke uçurumun eşiğindedir… Kitleler açlık sınırının altına yuvarlanıyor…Çarşı pahalılıktan, ürün eksikliklerinden ve denetimsizlikten cayır cayır yanıyor… Korkunç bir belirsizliğin sarmalındayız… Gelgelelim,ek mesai ücretlerinden ödün vermek istemeyenler, saatler boyu her şeyin üstüne tuz – biber ektiler…
***
Hükümet bazılarının sandığı gibi ek mesai ücretlerini ödemek istemedi mi sahiden?.. Kesinlikle yoktu öyle bir şey… Hükümet bu ekonomik kriz ortamında saat başı ek mesai ücretlerinde 20 milyonluk bir tasarruf adına ve sadece 4 aylığına bir tıraşlama yapmak isteyince patlamıştı tüm o olaylar… Daha sonra kesinti yerine, kesintide mutabık kalındı!..
Oysa birkaç yıl önce yaşadıkları büyük ekonomik krizde değil ek mesaileri, maaşları ve banka tasarrufları bile tıraşlanmıştı komşu Rumların… Ama insanlar ülkelerinin ve çocuklarının geleceği için “gık”larını dahi çıkarmadan kemerlerini sıktılar…
***
Ek mesai ödenekleriyle ilgili gelişmeler, bu kriz ortamında, sendika ağalarının “paragöz” tavrını ortaya koyan bir başka içerik daha taşıyordu. Bu içerik, ek mesai pastasının nasıl paylaşılacağına dairdi… Olacak şey değildi, ama çalışanlar bu konuda sendika ağaları tarafından sınıflandırıldılar… 2011 tarihli ve “Göç Yasası” diye tanımlanan istihdam uygulaması bir kriter olarak öne sürüldü…
Şöyle ki; Göç Yasası’ndan önce istihdam edilmiş olanların saat başı ücretlerinin, Göç Yasası ile istihdam edilenlerin saat başı ücretlerinden daha fazla olması istendi… “Eşit işe eşit ücret” anlayışı bizzat sendika ağaları tarafından çiğnenirse onların adalet anlayışları ve sendikacılık kültürleri elbette ki sorgulanmaya açık duruma gelir…
***
Maliye Bakanı Serdar Denktaş’ın bu uzlaşmazlığa dair açıklaması şöyleydi: “Var olan uygulamada özellikle ‘Göç yasası’ diye bilinen o yasa kapsamında işe girenlerin fazla mesai saat başı ücreti 18 TL dolayındadır. En yüksek baremdekilerin ise 35 TL dolayında. Bizim önerimiz makasın daraltılıp en az alana 21 TL, en çok alana ise 24 TL ödenmesidir. İşte buna itiraz ediyorlar…”
***
Yaşanan ve tekrar yaşanması muhtemel sorunların kesin çözümü için çare yok mudur? Elbette ki vardır: Sendikalar yasası ile kamu çalışma sistemi kararlılıkla elden geçirilmeli… Yapılacak yeni yasalarla ek mesai düzenine son verilmeli… Gerekirse yeni istihdamlara gidilerek çalışma sistemine “vardiya” usulü getirilmeli…
Ama hani nerede o siyasal irade?.. Böyle bir girişim yapılsa, devletten daha güçlü konuma kavuşturulan şu sendikalar ülkenin altını üstüne getirirler…
***
Ele aldığım güncel çalışma hayatı dramının mahiyetini, yorumlarımı da katarak, madde madde anlatmaya çalıştım…Da, pek bilmem anlatabildim mi?!..







Yorumlar kapalı.