Şubat ayının ilk yazısının özlenen güncelimize ilişkin bir esenlik ve umut turu olmasını çok isterdim, ama acılı ve dramatik gündemimiz buna izin vermiyor maalesef… Gündem neyse onu yorumlamak gibi ağır bir yükümlülüğümüz var…
***
25 Ocak sabahı haber kaynaklarının tek cümlelik anonsuyla tetiklendi o toplumsal şok: “İskele Long Beach’deki inşaatta bir kadın cesedi bulundu!…”
***
Sonra bu ilk anonsun ayrıntılı bilgileri hızla akmaya başladı…
Polisle birlikte medya da olay yerinde idi… Kamuoyumuza akan bilgilerde tüyler ürperten dehşet vardı…
İlk belirlenen ayrıntı cesedin bir “kadın”a değil 16 yaşındaki bir kız çocuğuna ait olduğuna dairdi…
Cinayet zanlısının belirlenmesi de uzun sürmedi… O da 21 yaşındaki bir üniversite öğrencisi idi…
Yine son zamanlarda sıkça tanık olunan bir gençlik dramı, ama bu seferki kan dondurucu cinsten, dehşet verici…
***
Yeter artık… Şiddeti sadece şiddeti kınamalarımıza taşıyalım ne olur… Güzel ülkemizin giderek bir “şiddet cumhuriyeti” ne dönüşmesinde katkısı olan herkesi buradan şiddetle kınarım…
Dosdoğru konuşmalı: Aslında barışı, hoşgörüyü, empatiyi, uzlaşmayı, sevgiyi, dayanışmayı, sağlıklı ve saygılı iletişimi, yaşama ve güvence hakkını ve de korumacılığı içeren hasletler manzumesi milli eğitimimizin ısrarlı ihmalinin yarattığı sonuçlarla karşı karşıyayız…
Milli eğitim bize, tüm bu saydığım geleneksel hasletlerin de her daim ayakta tutulması için gereklidir ey dostlar…
***
İşte bu eğitimin içinde olması gereken, ama olamayan gençlerimizin öznesi olduğu facialarla karşı karşıyayız her gün…
Suçlu olan onlar mı, yoksa onları bu eğitimden uzak tutanlar mı?..
Gençlik suçlarının toplumsal bağlantısını anlatabilmek adına Dostoyevski tarzında “Suç ve Ceza” romanları yazmaya devam mı?..
Her gün, hatta her an bizi şok eden şiddetin acı tezahürlerini aileden başlayıp eğitim kurumlarında da sürdürülen milli geleneksel eğitimin bilinçlendiren gücüyle yok edebiliriz ancak…
Ama artık başaramıyoruz bunu maalesef…
***
İşte böylesi bir eğitimin verilmesi gereken okullarımızda akran zorbalıklarıyla başlayan şiddet yaş ilerledikçe giderek topluma da yayılmaktadır… Okullar şiddetin doğduğu yerler olamaz…
Her kötülüğün tetikleyicisi olan madde ve alkol gibi uyuşturucuların orta okullarımıza dek indiği, sadece gazete manşetlerinde ve yorumlarında kalması gereken bir facia mı?.. Nerede o etkin mücadele?…
Tehlikeli sorunları kaynağında ve başlangıcında en etkin ve bilimsel önlemlerle kurutmak gerek…
Kavgaların ve sürtüşmelerin gerilimleri içinde sarsılan bir topluma dönüştük…
İletişim bozukluklarımız had safhada…
Birbirimizi anlayamamak daha gencecik yaşlarımızda marazi bir topluma dönüşmemize yol açmakta ve tehlike gittikçe büyümektedir…
“Üniversiteler ülkesi” olmakla övünürüz, ama bu üniversitelerimizden beklediğimiz bilimsel çareler ve çözümler konusunda düş kırıklıkları içindeyiz… Sorunlarımıza bilimsel çözümler üniversitelerimizden başka nerede üretilebilir ki?..
***
Toplumu sarsan son şiddetin iki gencecik kurbanı var: 16 yaşının baharında yaşama veda eden Zehie ve onun katil zanlısı 21 yaşındaki Sefer… Biri gencecik yaşında toprağa gömülürken, diğeri hapiste çürüyecek…
Ailede de, okulda da yeterli eğitimden yoksun bıraktığımız gençlerimize yazık ediyoruz gerçekten…
Ocak ayının son günlerinde toplumu derinden sarsan bu facianın anatomisi üzerinde ciddiyetle durmalı ve bu duruştan üreteceğimiz dersleri toplumsal yaşama uygulamalı… Derhal…
Ahmet Tolgay
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.