Ahmet Tolgay

Nefes…



Olayı duyduğumda nefes almadan ne kadar zaman dayanabileceğimi kendi üstümde test ettim… Kol saatime gözümü dikip öylece nefessiz ve hareketsiz durdum… Ancak 2 dakika dayanabildim… Ciğerlerim çatlama sinyali verince topuklarıma dek çok derin bir nefes çekip bıraktım… Nefes alabildiğim için beynimin bir yerinde şekillenen şükür duası, kulaklarımda yankılandı…
   O talihsiz yaşlı kadın,  700 TL’lik elektrik borcunu ödeyemediğinden elektrikle çalışan ve zorunlu yaşam kaynağı olan oksijen makinesinden yararlanamadı… Ve tüm toplumun yanı başında çaresizlik içinde can verdi… Ölümle çok acı şekilde buluşan hasta kadıncağızın dramı akabinde hepimizin yüzünde patlayan şamar oldu… Yüzümüz bu şamarın şiddetinden değil, utancımızdan kızarmalı.. Böylesi yoz bir düzende yaşadığımızdan dolayı kızarmalı…
                                                               ***
   Ateşten oklar gibi yüreğimize saplanması gereken sorular: Yaşlı kadın nefessiz ve soğuk yatağında ve de karanlık içinde acaba kaç dakika çırpınarak can verdi?.. Çoğu değerimiz gibi empati ve iletişim duyarlılıklarımız da gittikçe sıfırlanmakta mıdır?.. Bizim böylesine duyarsız bir topluma dönüşümüz nasıl ve ne zaman oldu?.. O zavallı kadının elektriksiz soğuk mekânında tek başına ölümü beklediğini hiç kimse bilmiyor muydu?.. Yaşamı elektriğe bağlı daha kaç tane hastamız var?.. Ve onların da içinde bulundukları dramları acaba kaçımız bilmekte ve düşünmektedir?..
   İnsanlık, asıl empati yoksunluğunun duygusuzluğunda yok olur… Empati yapabildiğimiz ve çevremizle ilişki kurabildiğimiz sürece insanız…
                                                               ***
   Nefessiz kalan kadının trajik ölüm olayı son nefessizliğinden bir gün sonra öğrenildi… Olayın kamuoyumuza yansıması ise 19 Şubat’taydı… 5 gün sonra yani… Çok yoğun bir tepki yankılanması oldu… Bu yankılardan çıkardığımız toplumsal mesaj, “bilgimiz olsaydı bu yaşlı kadının ölmesine fırsat vermezdik” noktasındaydı… Ah iletişim eksikliği… Ah birbirimize karşı kronikleşip kurumsallaşan o ilgisizliklerimiz…
   Ama ne yazık ki bizi dehşetten artık nefessiz bırakması gereken sosyal durumumuz da bu merkezdedir… Aynı çatının altında yaşamlarını sürdürmekte olan apartman sakinleri bile kaderlerine hiçbir paylaşımsız bir ortamda, birleriyle ilgilenmeden, birbirlerinden habersiz sarılmaktadırlar…  Yanı başımızdaki komşumuzun ölümünden, ya da geçirdiği ölümcül krizden günler sonra haberdar olabilmemiz bu yüzdendir… Son yıllarda bu bağlamdaki nice insanlık dramına tanık olmaktayız… “Cansız bedeni evinde bulundu” başlıklı haberlere sıklaşan oranlarda tanık olmaya başladık…
                                                                              ***
   Tabii ki öncelik akrabalık ilişkilerinin sağlamlığındadır, ama toplumumuzu sarmalına alan bu sosyal dramlar her şeyden önce o yitirdiğimiz komşuluk ilişkileri içinde çözülür… Komşu hepimize akrabadan daha yakındır çünkü… Atalarımız, “komşu, komşunun külüne muhtaçtır” sözünü bizlere boşuna miras bırakmadılar… Ne ki, o mirasa sahip çıkanlarımızın sayısı toplumda ne kadar kaldı?.. Muhtarlıklar ve belediyeler sorumluluk alanları içindeki sosyal rahatsızlıkları ve bu rahatsızlıkların mağdur ettiği yalnız kişileri yakından izlemeli ve onlarla ilgilenmelidirler… Bakıma, ilgiye ve yardıma muhtaç insanlarımızın bilgi dışı olmaları bu kurumlarımızın görevlerini yeterince yerine getiremediklerinin kanıtıdır…
                                                                              ***
   Ağırlaşan ve evrilen yaşam koşulları insanları köşelerinde çoğu kez sorunları ve dertleriyle baş başa yaşamaya zorluyor… Kalabalık ailelerin mensupları bile zor anlarında yanlarında aile bireylerini bulamıyorlar…
   Bu iletişim felaketini bertaraf etmesi gereken tüm devletsel kurumlarımız kendi kendileriyle yüzleşmeli ve bireyin yalnızlık dramlarına ilişkin organizasyonlarını nasıl etkinleştirebileceğini araştırmalı… Bu yapılmaz ve sosyal önlemleri alınmazsa nefesimizi kesen dramlarla daha çok buluşuruz biz… Dahası, gün gelir o dramların öznesi de oluruz…

 

Nefes…
+ -

Yorumlar kapalı.