Ali Çatal
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Cinayeti gördüm

Cinayeti gördüm



“Kim bilir ne kadar gergin olacaklar?”, “Belki de duruşmada ağlayacaklar”, “Utançtan kimsenin yüzüne bakamayacaklar”, “Aileler karşısında ezim ezim ezilecekler”, “Psikolojik baskıdan konuşamayacaklar”, “Çok pişman olduklarını dile getirip, af dileyecekler”… Gibi beklentilerim vardı İsias Otel davasında yargıç huzuruna çıkacak şahıslardan.

Ne kadar da saf olduğumu, bir kez daha anladım! Her seferinde “Bir daha bu kadar iyi niyetli olmayacağım” diyorum ve ‘yine’ safça yaklaşıyorum herkese ve her şeye.

“Yukarıda bir şeyler yapıyordu ama ne yaptığından haberim yok”, “Valla falanca ilgileniyordu hep, bir bilgim yok”, “Kaçak kat çıkıldığı bana söylenmedi”, “Çay içmeye uğruyordum arada lakin neler döndüğünden haberim yok”, “Yetkim yok, zaten pişmancanın sorumluluğundaydı işler”, “Kolonları mı kesmişler? Hiç haberim yok”, “Yurt dışında yaşadığımdan, işler hakkında malumatım bulunmuyor”, “Konuya dair hiçbir bilgim yok”, “Depremden sonra hafızamı kaybettim”, “Biz baktığımızda tamamdı, sonradan bozduysalar bilemem”… ve niceleri.

İşletme ortağı, proje müellifi, teknik bilmem ne sorumlusu, muhasebeci, resepsiyonist, fiziki bir şey bir şey başkanı… Gibi sıfatlar taşıyan zanlıların topu birbirlerine atmaları ‘bir nebze olsun’ anlaşılır ve Barolar Birliği Başkanı Hasan Esendağlı’nın da belirttiği üzere ‘sürpriz kabilinden değerlendirilemez’ de ‘üç saniye’ içerisinde yerle bir olup, 72 kişiye mezar olan binanın sahibinin pişkinliğini (evet, pişkinliğini) ne yapacağız?

Otelin sahibi ve işletmecisi pişkin şahıs, mahkemeye fiziki katılım sağlamamanın ‘görece’ rahatlığının ve kural tanımazlığın, bilimi hiçe saymanın, rant peşinde koşmanın, ‘paraya dönüşen’ dinin imanın… Kurbanı Kıbrıslı Türk sporcu ve antrenörlerin yakınlarının gözlerinin içine bakmak zorunda kalmamanın rahatlığının da etkisiyle olsa gerek, video konferans üzerinden katıldığı duruşmada yüzsüzlüğün kitabını yazdı.

50 sene önce yapıldığı halde dimdik ayakta kalan binaları görmezden gelip, “Sadece benim binam mı yıkıldı?” diyerek ‘kötüden örnek veren’ bu pişkin zat, “Çocuklar, depremden değil; soğuktan öldü”, “Pişman değilim, sadece üzgünüm”, “Yaşananlarda hiçbir sorumluluğum yok”, “Binanın çürük olduğuna dair üniversite raporu gerçekleri yansıtmıyor”, “Bulunan çürük beton emareleri, yıkılan diğer binalardan uçup, otelimin üzerine kondu”, “Kaçak kat çıkmadım, başka bir şeydi o”, “Kolonları kesmedim”…  Gibi açıklamalarıyla hem sinirlerimizi zıplattı hem de içimizdeki yarayı bir kez daha kanattı.

Bulgaristan, Moldova, Rusya ve Irak gibi ülkelere yıllarca kamyonla mal götürmüş bir tanıdığım vardı. Bir gün kendisine “Abi, Türk bir kamyon şoförü için en tehlikeli ülke hangisi?” diye sordum ve “Suudi Arabistan” yanıtını aldım.

Ne derece doğrudur bilemem ama kamyoncu abimiz, affınıza sığınarak, yumuşatarak ve ‘etno-kültürel hiçbir ‘başka’ amaç gütmeden’ anlatıyorum; “Yerel halktan birisi gelip park halindeki kamyonunuza çarparsa, mahkemede ‘Bu ‘yük hayvanı’ kamyona binmese, Türkiye’den çıkmasa, sınırları geçmese, ülkeme gelmese, arabayı oraya koymasa… Ben de ona vurmayacaktım’ diyor ve yargıç da onu haklı buluyor” demişti.

Otel sahibi pişkin hazretin verdiği ifadeyi buz kesmiş şekilde okurken, aklıma bundan yıllar önce, kamyoncu abimle yukarıda anlattığım sohbet geldi ve “Bu pişkin, birazdan ‘Bu çocuklar Kıbrıs’tan çıkmasa, sınırı geçmese, Türkiye’ye gelmese… Ölmeyeceklerdi’ derse hiç şaşırmayacağım” dedim.

Kamyoncu abi, gülerek anlatıyordu bunları. Ben gülmeyeceğim fakat anlatacağım! Bu pişkinliği, yüzsüzlüğü, ürpertici soğukkanlılığı ve insanı çıldırtan rahatlığı ‘canım çıkmadığı ve aklım beni terk etmediği’ sürece anlatacağım ve umarım, hani sorulmaz ya “Kıbrıslı Türk bir sporcu için en tehlikeli ülke hangisi?” sorusuna “Türkiye” cevabını vermek zorunda kalmam.

Bir fotoğrafçı, rutin bir dış mekan fotoğrafını karanlık odada banyo ettiğinde ‘farklı’ bir kare yakaladığını fark ediyordu. Fotoğrafı büyüttüğünde ise çektiği fotoğrafın, işlenen bir cinayetin kanıtı olduğunu anlıyordu, Michelangelo Antonioni’nin, ‘Cinayeti Gördüm’ adlı filminde.

Öyle görünüyor ki, 03 Ocak 2024’te, Adıyaman Adliyesi’nde çekilen fotoğrafta da ‘farklı’ bir kare yakalandı.

‘Pişkin’ demiş miydim?

Cinayeti gördüm
+ -

Yorumlar kapalı.