– Ya neden titriyorsun? Bu kadar korkacak ne var? Ağlayıp durma! Bak ne güzel eğleniyorduk düğünde.
– Abim öldürecek beni!
– Nereden biliyorsun? Senin abin insanlara sesini bile yükseltmez.
– Ama demiş.
– Ne demiş?
– “O elbisenin kolları çıkarsa, vallahi gebertirim!” demiş.
– Kime demiş?
– Anneme.
Anneniz size “Baban şöyle diyor.” derse, babanıza gidip “Annem dedi ki, şöyle diyormuşsun. Gerçekten dedin mi? Hayır, dedin mi, onu söyle! Onu geç! Dedin mi demedin mi? SEN BÖYLE BİR ŞEY DEDİN Mİ DEMEDİN Mİ? ONU SÖYLE BANA!” diye soramazsınız diye düşünüyorum (en azından ben, bunu halen soramam).
Kitabın ortasından konuşacağım… Aparatlar, ‘genelde’ kısa vadede işe yarayan ve miadı dolduğunda yenisiyle ikame edilen unsurlardır; ancak “Türkiye öyle istiyor.” kolaycılığı, Kuzey Kıbrıs’ta kullanışlı bir aparat olmaktan çıkıp, daimi bir ‘rahatlığa’ çoktan evrildi. “Türkiye öyle istiyor.”, “Türkiye öyle istemiyor.”, “Türkiye’nin tezleriyle örtüşmüyor.”, “Türkiye de tam da bunu söylüyor.”, “Türkiye, bu yaklaşıma destek vermez.”, “Türkiye, böyle bir şeyi asla kabul etmez.”, “Türkiye’nin de düşüncesi bu yönde.” gibi söylemlere ne kadar da aşinayız, öyle değil mi? Hatta bu kulaklar, “Türkiye’nin Yunanistan’la yakınlaşması, Kıbrıs sorununu kapsayamaz.” iddiasını dahi duydu. Türkiye’nin, Yunanistan’la veya herhangi bir ülkeyle kurduğu ilişkilerde neleri düzeltip nelere dokunmayacağı konusunda bizden ‘olur’ olmayacağı gerçeği bir yana, Ankara yönetimi, Kuzey Lefkoşa’ya bir şey söylemek istediğinde, KKTC’den ‘birilerini’ sizce aracı koyar mı? Yanlışım yoksa, Türkiye de an az bizim kadar Türkçe biliyor ve derdini anlatmak için tercümana ihtiyaç duymuyor.
İşin ‘yakışıksız’ tarafı, belli bir zümrenin işine gelen ‘ilginç’ işlerin, bu şekilde ‘uymazsa da uydurularak’ hayata geçirilmeye çalışılmasının, Kıbrıslı Türklerin, Anavatan’a duygusal bağını örseleme riski. Saçma sapan işler, sanki Türkiye’nin dayatmasıyla yaşamımıza sokuşturuluyormuş gibi oluşturulan hava, ihalenin ‘çoğu kez’ Türkiye’ye kalmasına neden oluyor; ancak ‘bereket versin’ devlet ciddiyetine, ağdadan arındırılmış uluslararası ilişkilere ve yönetim aklına o denli hakim bir muhatabımız var ki, Türkiye’den hiçbir yetkili, çıkıp “Yok öyle bir şey! Fikrimiz şu yönde ama kimseye ‘Böyle olacak!’ diye baskı yapmadık.” demiyor. Keza Kıbrıs Türkü de öylesine bilinçli ki, tepki duyduğu konuların ezici çoğunluğunda Anavatan’ın dahlinin olmadığının GAYET farkında.
Ne derece doğrudur bilmiyorum ama vakti zamanında ‘sanırım’ Afganistan’da bir seçim varmış ve Mustafa Kemal Atatürk, kendilerinden de bir temsilcinin istendiği talebi reddetmeyip, “Sakın taraf olma. Sadece görün, izle ve gel.” uyarısıyla, seçimi takip etmek için birisini göndermiş; lakin adaylardan birisi, Batılı devletleri alt edip özgürlüğünü kazanan ve özellikle Doğu halkları arasında ciddi bir prestije sahip Türkiye’nin bu gücünü kullanmak için kürsüden “Mustafa Kemal de beni destekliyor. İşte bakın, falanca da bana destek için burada!” sözleri eşliğinde Türk temsilciyi gösterivermiş. Salonda öyle bir alkış kopmuş ki, Türkiye temsilcisi “Arkadaşlar! Teşekkür ederim ama kimseye destek için burada değilim. Sadece izlemeye geldim.” diyememiş.
Bu, bu kolaycılığın ‘görece kabul edilebilir’ formu.
“Avrupalı olalım. Dünya vatandaşı olalım. ‘Mandıralı’ olmayalım, herkesle çok iyi geçinelim; ama Türkiye hariç.” diyen ve Cumhurbaşkanı Tufan Erhürman’ın Türkiye ile kurduğu iyi ilişkilerden rahatsız olan ‘garip’ bir topluluk, Kuzey Kıbrıs’ta zaten var. Buna bir de “Erhürman, Türkiye ile ilişkilerinin iyi olduğunu söylüyor ama aslında değil. Sadece biz biliyoruz bunu.” absürtlüğü eklemlenmesin.
Annemin ‘mahallenin genç kızlarından’ olduğu yıllar. Mahallede düğün var. O zamanlar (aslında çocukluğuma kadar sürdü bu durum) düğünler mahalle aralarında yapılır, başka mahallelerden gençler de iletişim ve etkileşimin çok kısıtlı olduğu Türkiye atmosferinde ‘düğün düğün gezip’ düğünü (düğünü mü?) izlermiş. Yine böyle bir düğünde, çok çocuklu fakir ailelerin Trakya bile olsa feodal evreninde, annemden birkaç yaş büyük bir ‘mahalle genç kızı’, kim bilir kaç düğünde giydiği ‘düğünlük’ elbisesini, bu kez fermuarlı kollarını çıkarıp ‘yeni elbise’ havası vererek giymiş. Giymesine giymiş de her şey çok iyi giderken, hiç de hesapta olmayan bir şey yaşanmış ve kızın abisi (aslında mahallenin abisi) işten erken çıkıp, düğüne gelmiş. Bizimkilere selam vermiş, rahmetli dedemle falan konuşmuş, mahalleden çocuklarla biraz takılmış, ellerini arkasına bağlayarak düğünü 5-10 dakika izlemiş ve evine girmiş. Ardından kız da annemlere kaçmış. Sonrası, yazının girişinde verdiğim konuşma. Sonra annem, bahse konu genç kızı ve ‘mahallenin kız çocuklarından’ teyzemi de yanına alarak, düğünün bitiminde ‘mahalle abisinin’ evine ‘yavaş yavaş’ gitmiş. Amaç, ‘vahşi’ abiye, “Abi bu seferlik affet, bir daha yaparsagebertirsin.” demekmiş ama o da ne? Adam çoktan uyumuş!
Bu olaydan yıllar sonra, bu ‘dönemin genç kızı’, bir bayram ziyaretinde, eşi ve çocukları eşliğinde bu olayı gülerek anlatmış ve “Bütün genç kızlığım, abimden korkmakla geçti. Abin duymasın, abin bilmesin, abin görmesin, abin asar, abin keser… diye diye beni abimden soğuttular. Kızım olursa, ona benden çok abilerini sevmeyi öğreteceğim.” demişti.
Söyleyeceğiniz varsa, buyurun söyleyin; fakat ‘güç odaklarını’ kendinize kalkan yapma aczine düşmeyin.
Kimseyi şeytanlaştırmayın, ‘mahalle teyzesi’ gibi davranacaksanız siyaset yapmayın ve Allah aşkına (bakın Allah’ın adını verdim) şu abileri rahat bırakın.
Hayırlı pazartesiler…







Yorumlar kapalı.