Bizimkiler eğitim emekçisi olduğundan, çocukluğumun önemli bir kısmı köylerde geçti. Tabiî 1980’lerden bahsettiğimizden, o dönemin Türkiye koşulları, her alanda ‘epey’ kısıtlıydı. Köyde renkli televizyon olan tek evin bizimki olduğunu sanmam ama “Kıbrıs’ta Vuruşanlar”adlı dizinin, dönemin tek kanalında olduğu her gece, köyün neredeyse bütün genç ve yaşlı kadınlarının bizde olduğuna eminim.
Dizinin adının ‘Erşan Kuneri filmlerini’ andırması bir yana, çocukluğumun açık ara en sıkıcı anları da bu gecelerdi çünkü ne ‘diğer’ televizyonda kanalı değiştirme lüksüm vardı ne babamın aksine ‘kahveye kaçıp kurtulma’ şansım ne de internette zaman geçirme ihtimalim. Köylü kadınlar, bir taraftan diziyi izler, diğer yandan da ağlardı. Hatta “Tecavüzcü Coşkun” namıyla bilinen meşhur oyuncu Coşkun Göğen de ‘Kıbrıslı Türk kızına cinsel saldırıda bulunan tipi kayık EOKA’cı’ karakteriyle ekranlarda arz-ı endam ediyordu. Gerçi Coşkun, EOKA saflarında da ‘Coşkunluğunu’ yapıyordu ve yaşananlar sürpriz değildi lakin kadınlar bir yandan ağlıyor, diğer yandan lanet okuyor ama büyük bir merakla diziyi izlemekten de vazgeçmiyordu. ‘Öteki’ yanda da sıkıntıdan patlayan ben, oturacak yer kalmayan odada, kendimi eğlendirmeye çalışıyordum falan filan…
Bu işkencelerden 34 yıl sonra, 2022’de Güney Kıbrıs’a ilk kez geçtiğimde, artık nasıl bir travma yaşadıysam, aklıma her şeyden önce ‘o’ dizi, uzun kış geceleri, ağlayan köylü kadınlar, saçaklardan sarkan buzlar, “Cumhurbaşkanı Kenan Evren” diye başlayan ana haber bültenleri ve kar (ama çok kar) geldi. İçim burulmuş; neyse ki ‘Coşkun’ da peşi sıra aklıma gelince gülümsemiştim.
Geçtiğimiz haftalarda Güney’e yine yolculuk ettik. Gerçi son zamanlarda, Rum polisinin, kapıdan her geçişimde, daha önce kırk sefer geçmeme ve “Bu sefer kaydınızı yapıyoruz” demesine rağmen ‘ısrarla’ evlilik cüzdanı isteyip, beni ‘yanında evlilik cüzdanıyla dolaşan, gezegenin tek erkeği’ yapmasını (var mı aranızda bu kadar romantiği?) saymazsak, Trodos gezisi de sevgili eşimle biriktirdiğimiz güzel anılar listesine eklendi.
‘Çinli kafile’ misali, rehberi ‘adım adım’ takip edip, “Burası da falancanın filancaya çok ayıp ettiği yer” tarzı şeyler dinlemekten oldum olası hoşlanmadığımdan, sürüden ayrı durup, bilhassa ‘diğer’ insanların (evet insanların) olduğu yerlerde Türkçe konuşarak volta attım, ki bunu, sevgili eşimle Güney’e her geçişimizde mutlaka yapar ve ‘tepkileri’ analiz etmeye çalışırım. Şu ana kadar, nüfustan düşmeleri yakın görünen yaşlı bir çiftin bakışlarını saymazsak, canımı sıkan tek yaşanmışlığın, ‘Türkçe konuşmaya çalışan’ bir Rum kadının tattırdığı ayıptır söylemesi Antep fıstığı likörünü çok beğenip 16 Euro’ya almamız ve bu ‘ucuz’ fiyatın TL karşılığına baktığımızda, kendimi ‘anasının ameliyat parasını kumara gömmüş soysuz evlat’ gibi hissetmem olduğunu da söylemeliyim (Kıbrıs TV’de yüzlerce ekonomi programı yaptım üstelik).
‘Uzatmazdım’ aslında bu konuyu ama üç arabayla Trodos gezisine çıkan Kıbrıslı sekiz Türkün, ‘Yunanistan bayrağı sarılı’ sopalar taşıyan 15 Rum’un saldırısına uğradığı iddiasına yönelik tartışmalar bitmiyor.
Sekiz erkeğin, erkek cinsinin fıtratına aykırı şekilde ‘üç arabayla’ seyahat etmesi (tek arabayla bile gitseler şaşırmazdım halbuki), ‘üzerine Yunan bayrağı sarılı’ sopayla dolaşıp “Yoldan Türk geçse de saldırsak” diye bekleyen 15 adamın, dakika başı polis arabalarının devriye attığı turistik bir bölgede dikkat çekmemesi ve saldırıya uğrayan gençlerin, kapıdaki polise olsun şikayette bulunmaması, her ne kadar olayın ‘ilginç’ yönleri olsa da duvarlardaki EOKA yazıları, gamalı haç çizimleri ve Omonia’ya yönelik küfürler, küçük bir irtibat bürosu da göze çarpan faşistlerin, bölgede kitle tabanı elde etme çalışmasının varlığını da kanıtlar nitelikte.
Öyle görünüyor ki, Yunanistan-Türkiye yakınlaşmasının akabinde ‘öngörülen’ gelecek, ‘bazılarının’ canını sıkmış.
“Provokatif ve ‘manipülatif’ eylemlere prim verilmemeli” diyelim ve ‘pazar pazar’ uzatmayıp, Mevlâna ile bitirelim:
“Her gün bir yerden göçmek ne iyi,
Her gün bir yere konmak ne güzel.
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.
Dünle gitti cancağızım,
Dün dünde kaldı cancağızım,
Ne kadar söz varsa düne ait,
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.”
Ha bir de… “Kıbrıs’ta Vuruşanlar”, Türkiye kanallarında bir daha gösterilmez. Millet ‘Dilber’ izliyor artık.







Yorumlar kapalı.